IETS OVER DEN KROKODIL 
DOOR 
J. HENDRIK VAN BALEN. 
Tot de met recht gehate en gevreesde dieren behoort zonder tegen- 
spraak de krokodil. De Duitsche jager en waarnemer Schillings, die 
met buks en camera door Afrika trok, maakte met deze afschuwe- 
lijke dieren op het Buffeleiland in Pangani, in het hart van Oost- 
Afrika, nader kennis en vertelt ons de volgende bizonderheden over 
zijn levenswijze: 
Om krokodillen te vangen werd door middel van een lijn een stuk 
vleesch met beenderen aan een haaienhaak bevestigd. Het werd 
des nachts, voornamelijk bij maanlicht, in de rivier geworpen en 
het duurde dan ook niet lang of het werd door een krokodil ge- 
grepen. In alle gevallen was echter het dier veel te slim om ook 
den haak in te slikken. Nadat hij het lokaas had ingezwolgen, trok- 
ken 10 a 12 man het roofdier aan den oever. Kwam het in de na- 
bijheid daarvan, dan was het zaak het een goedzittenden kogel te 
geven. Eerst dan hield het woeste slaan van den staart op, en be- 
wegingloos en een ondraaglijken muskusreuk verspreidend, hing het 
aan de lijn. Op deze wijze werden ’s nachts tot zes en meer stuks 
gevangen, waaronder er waren van 4 M . lengte. 
De inhoud van de maag bestond bij de meesten uit beenderen 
van zoogdieren en overblijfselen van visschen. Bovendien echter be- 
vatte de maag steeds een groot aantal stukken kwarts, die óf reeds 
rond afgeslepen waren toen zij ze opnamen of in de maag zoo af- 
gerond waren, maar die in ieder geval tot bevordering van de spijs- 
vertering dienden. Deze stukken kwarts hadden soms een aanmer- 
kelijke grootte, tot die van een appel - wel. Opmerkelijk is de om- 
standigheid, dat reeds de groote sauriërs uit den vóórtijd de ge- 
woonte bezaten stukken steen in te slikken. Bij de talrijke vond- 
sten van den plesiosaurus in de Vereenigde Staten van Amerika, in 
het bizonder in Zuid-Dakota, viel het n.1. op, dat in de geraamten 
dezer reuzensauriërs uit den vóórtijd (Juraperiode), bijna altijd eenige 
groote steenen werden gevonden, en altijd in de streek van de maag. 
Men vond ze van de grootte van een noot tot van 10 cM. doorsnede. 
Men kan hier moeielijk denken aan een toevallig inslikken dezer 
brokken en te minder, daar een andere vondst deze merkwaardige 
gewoonte verklaart, want Brown vond in de maagstreek ook dik- 
wijls schalen van inktvisschen, visch wervels enz. Daar nu de ple- 
