31(1 
IETS OVER DEN KROKODIL. 
siosaurus, evenals de tegenwoordige krokodil, in den muil geen 
eigenlijke maaltanden bezat, kan men wel aannemen, dat het doel 
van het tot zich nemen van die steenen was, harde voorwerpen 
te verkleinen. Het grootste gedeelte van hun voedsel bestond in 
ieder geval uit schaaldieren en derhalve was de hulp, welke deze 
maagsteenen bewezen niet gering, omdat eerst na het verbrijzelen 
van de schalen het weekdier toegankelijk werd voor het maagsap 
en verteerd kon worden. 
Ook de krokodillen zijn nu in staat vrij groote stukken door te 
slikken. In een der geschoten dieren vond Schillings eene geheele 
onverteerde gier, welke hij had geschoten, maar daar de huid niet 
goed was had hij hem in de rivier geworpen. Gedurende den dro- 
gen tijd en de hongersnood van 1900 schoot hij krokodillen wier 
magen groote menschenbeenderen bevatten, welke de dieren ten 
deele geheel onverteerd bij zich hadden. 
Het verborgen leven van den krokodil, over wiens gewoonten wij 
nog weinig weten, gadeteslaan is zeer moeielijk. Jonge exemplaren 
zijn reeds zeer schuw en voorzichtig en hoe meer het dier groeit, 
des te voorzichtiger wordt het. 
Hij houdt zich gewoonlijk slechts op in een water, dat diep ge- 
noeg is voor zijn grootte en hem gelegenheid geeft zijn aanvallen 
op de andere dieren met vrucht te doen, zonder zich zelf bloot te 
stellen. Op de drinkplaatsen van het wild en in de nabijheid van 
de wegen die over de rivieren leiden, trof Schillings zeer dikwijls 
reusachtige krokodillen aan, geheel onder den waterspiegel verborgen en 
op buit loerend. Een prachtige, reusachtige, koolzwarte stier, die nau- 
welijks zijn snuit aan het water had gebracht, werd plotseling door 
een krokodil aangegrepen en weggesleept. Slechts eenige inboorlin- 
gen wezen de plaats waar hij verdwenen was, zód verrassend snel 
was dit drama afgespeeld. 
De nieuweling kan zich gemakkelijk vergissen omtrent het aantal 
krokodillen in een water, want alleen de spits van den snuit met de 
neusgaten komt boven de oppervlakte uit, en ook dat kleine deel 
is nog bijna onzichtbaar. Zóó drijvend, slaat de krokodil met zijn 
ongemeen scherp gezicht alles gade wat er gebeurt. Liggen zij op 
zandbanken of aan zandige oevers, dan verdwijnen zij bij den min- 
sten schijn van gevaar terstond onder water. 
Jonge, pas uit het ei gekomen krokodillen waren reeds zeer bijt- 
achtig. Als men ze aangrijpt laten zij een sterk kwekkend geluid 
hooren, terwijl oude gevangen dieren dikwijls een onbeschrijflijken, 
halfbrullenden toon uitstooten, een zeer wilden toon, welken Schillings 
ook in vrijheid van hen gehoord heeft en waarschijnlijk in den paar- 
tijd wordt voortgebracht. 
