324 
ROBBEN EN ROBBENVANGST IN OOST-AZIË. 
Deze vinpooten zijn meteen ruwe, lederachtige huid bedekt, welke het 
aan het diei' mogelijk maakt, met groot gemak de klippen te be- 
klimmen. Overigens ontwikkelen de oorrobben een behendigheid en 
vlugheid, welke men van hen niet zou verwachten ; de plompe vormen 
in aanmerking genomen. 
Op het einde van September verlaten de mannetjes, die gedurende 
de wittebroodsweken bijna niets hebben gegeten, de eilanden en tegen 
midden-October volgt de geheele massa wijfjes met jongen, om tot 
aan het voorjaar in de open zee door te brengen, in kleine afdeelin- 
gen verdeeld. 
Maar de wijfjes zijn onder hun verliefdheid niet zoo onthoudend 
als de mannetjes, maar houden onder de geschubde zeebewoners een 
geduchte opruiming. Alleen de ongehoorde rijkdom der zee is in staat 
de leemten aan te vullen, welke daarin door een millioen hongerige 
zeehonden wordt aangebracht. Behalve visch, bestaat hun voedsel ook 
voor een groot deel uit schaal- en weekdieren en zelfs uit inktvisschen. 
De zeeberen brengen, zooals reeds gezegd is, den geheelen winter in 
de open zee door, ’s nachts op de oppervlakte slapend, op zijde lig- 
gend en de vinnen uit het water stekend. 
Op het einde van Juli begint het slachten. Een aantal Aleuten, met 
knodsachtige knuppels gewapend, komt van het binnenste van hel 
eiland. Elk onnoodig gedruisch wordt vermeden. Voorzichtig wordt een 
troep der op de grashellingen liggende jonge mannetjes van de overige 
gescheiden. Alleen deze jonge mannetjes tusschen het tweede en vierde 
levensjaar mogen op het eiland gedood worden. De grootst mogelijke 
voorzichtigheid wordt betracht, opdat de andere zeehonden niet ge- 
stoord worden en het vangen wordt alleen door Aleuten verricht, 
die voor de huid een halve dollar in goud krijgen. 
Dat afzonderen is nog niet zoo eenvoudig. Zoo vreesachtig en 
schuw de zeebeer ook tegenover den mensch is, zoo verweert hij zich 
toch flink als hij te snel voortgejaagd wordt, en hij bezit een vreese- 
lijk gebit. Elke 2 a 3 minuten wordt halt gemaakt, om de dieren 
te laten rusten en het drijven is ook alleen mogelijk, wanneer het 
gras vochtig is, zoodat men op heete droge dagen niets kan uit- 
richten . 
Op de slachtplaats, die steeds in het binnenste gedeelte van het 
eiland goed verborgen ligt, vallen de Aleuten de dieren van alle 
zijden aan en dooden ze met knodsslagen op den kop. Een paar han- 
dige sneden met het mes en de huid met de daaraan zittende spek- 
laag is afgestroopt. Door middel van hondensleden worden nu de 
vellen naar de aan de andere zijde van het eiland gelegen kolonie ge- 
