328 ROBBEN EN ROBBENVANGST IN OOST -AZIË 
bedrag, maar er waren veel drachtige wijfjes onder en bovendien 
werden veel dieren gedood, die zonken. 
In 1896 of 1897 werd een tweede poging gedaan om gemeenschap- 
pelijk beschermende maatregelen te nemen ; daar echter Amerika er 
op stond dat Japan aan deze conferentie zou deelnemen en Engeland 
dit niet wilde, kwam er niets van. 
Tot voor korten tijd nam Japan geen deel aan deze visscherij, of- 
schoon zeeberen ook op de Kurilen-eilanden ))broedplaatsen« hebben 
en de Japansche havens Yokohama en Hakodate op Jesso den Canadee- 
schen- en Amerikaanschen zeehondenjagers als uitgangspunt dienden. 
Thans is er echter ook een Japansche Compagnie gevormd, die mede 
zal doen. 
Overigens heeft Amerika den invoer van alle zeehonden, die niet 
door de Alaska -Compagnie of de Russische ingevoerd wmrden, ver- 
boden. Dit helpt echter niet genoeg, zoolang de vangst in open zee 
kan geschieden en dat zal het geval blijven zoolang deze industrie 
loonend is. 
Het eenige afdoende middel zal zijn dat de Amerikaansche en Ca- 
nadeesche regeeringen licenties afgeven, welke het dooden van een 
bepaald, beperkt aantal zeehonden toestaat. Een beambte van de 
regeering moet dan de vaartuigen begeleiden, zooals dat bij de zoo- 
genaamde ))Labourhadern« der Zuidzee het geval is. Dan kan men 
alle schepen, die geen vergunning hebben, in beslag nemen. Alsdan 
nog een schoontijd van 2 a 3 jaar wordt bepaald, zou spoedig een 
beduidende toeneming van het aantal zeehonden geconstateerd kun- 
nen worden en een vangst van 20000 a 30000 pelagische en 50000 a 
100000 zeehonden op de eilanden zou geen schade doen. Gebeurt er 
echter niets van dien aard, dan zal de beer-rob binnen enkele jaren 
hetzelfde lot beschoren zijn als de bison in Amerika. 
De zeehondenvangst in open zee is echter volstrekt geen plezier- 
vaart. Wel leggen de kleine schoeners van 20 a 30 ton de lange reis 
van Amerika naar de Japansche kusten meestal zonder ongelukken 
af, maar in de sterke nevels, welke des zomers in den noordelijken 
Stillen-oceaan veel heerschen, gaan dikwijls booten met de manschap 
verloren, terwijl vele vaartuigen te gronde gaan door schipbreuken 
op de rotsen, tengevolge van stormen en stroom veranderingen, welke 
hier veel voorkomen. Bovendien hangt het vinden van zwemmende 
zeehonden geheel van het toeval af, zoodat dikwijls de eene schoener 
een volle lading heeft, terwijl een andere, die tegelijk vertrok, nog 
ledig is en op het einde der reis de kosten niet eens gedekt heeft. 
In andere wereldstreken komen nog soorten van robben voor, die 
