BOEKAANKONDIGING. 
335 
De anomale kleurschifting wordt behandeld in hoofdstuk XVll. 
Men vindt hierin beschreven den door Kundt jievonden regel, dat 
anomale kleurschifting steeds optreedt in de nabijheid van die stralen 
in het spectrum, die in sterke mate opgeslorpt worden, dus aan de 
grenzen van een absorptiestreep . Verder wordt melding gemaakt van 
de nieuwere onderzoekingen van H. Becquérel en die van W. H. 
JuLius. Ook de anomale kleurschifting door Wood waargenomen in 
natiiumdamp (1901) wordt hier nog beschreven. 
Vrij uitvoerig worden de verschillende methoden behandeld voor 
het meten van de brekingsaan wijzers van doorschijnende stoffen (hoofd- 
stuk XVIII) en het meten van lichtsterkte (hoofdstuk XIX). 
De astronomische methoden voor het meten der snelheid van het 
licht, die van Romer en Bradley, zijn reeds in het eerste hoofdstuk 
van het eerste stuk behandeld. De natuurkundige methoden in hoofd- 
stuk XX. Daarin wordt nog melding gemaakt van de waarnemingen 
van Perrotin in 1900, volgens de methode van Fizeau. Bij deze 
waaiTiemingen was de afstand tusschen het tandrad en den spiegel 
12 kilometer, en de uitkomst was 299860 + 80 kilometer per 
seconde. In het jaar 1902, na de verschijning van dit deel van 
Sissingh’s boek, werd door Perrotin een groote serie proeven ge- 
publiceerd, in het geheel 1109 waarnemingen, bij een afstand van 
46 kilometer (observatorium te Nizza tot ie mont Vinaigre in l’Estérel). 
Hieruit komt Perrotin tot het besluit, dat de snelheid van het 
licht is 299880 + 50 kilometer. 
Het tweede stuk van het leerboek heeft tot inhoud de interferentie, 
de, buiging en de polarisatie van het licht. In dit stuk treft mental 
van hoofdstukken, die van groot gewicht moeten geacht worden, 
omdat zij min of meer van jongeren datum zijn en daardoor nog 
weinig of heel niet in leerboeken behandeld zijn. Zoo b.v. bij de 
interferentie de toepassing, die Michelson gemaakt heeft van zijn 
interferometer om den standaardmeter te Parijs uit te drukken in 
de golflengten van drie cadmVumlijnen. Dan de bepaling van afstanden 
in golflengten mset den interferometer van Perot en Fabry. Verder 
de staande golven van licht het eerst verkregen door Wiener, en 
de daarop berustende kleurenphotographie van Lipmann. Belangrijk 
is ook de beschrijving van het meten der golflengten door middel 
van de roosterspectra, als toepassing van de buiging van het licht, 
en de beschrijving van den échelonspectroscoop van Michelson. De 
invloed van de buiging bij beeldvorming door optische instrumenten 
is duidelijk uitgelegd en hoe men daaruit de grens kan bepalen voor 
het onderscheidingsvermogen van een optisch instrument. 
