338 
BOEKAANKONDIG ING. 
recht ytaan op het invalsvlak vindt men dan, als D is de amplitudo 
van het invallend licht, D, die van het ternggekaatste en D 2 die van 
het gebroken licht : 
D, = — ü 
sin (t — r) 
Ü, = 2 D 
cosi sin r sin - 1 
sin (t -1- r) ‘ sin (t -f r) sin^ r 
Zijn de trillingen evenwijdig aan het vlak van samenvatting 
dan is : 
tg ( t — r) _ ^ _ sin t sin 2 1 
tgU + i’) 
Dl ^ D — — ^ en D 2 = 2 D —■ 
sin r sin (t -|- r) cos (t — r) 
Deze uitkomsten verschillen van die, welke door Fresnel zijn 
afgeleid, alleen voor het gebroken licht, terwijl namelijk in dit geval 
sin^ t 
de factor — : bii de trillingen, die loodrecht op het vlak van in- 
sin2 r ® ^ 
valling liggen, ontbreekt, en de factor bij de trillingen in 
sin r 
het vlak van invulling. 
Verder wordt in dit hoofdstuk uitvoerig besproken de terugkaatsing 
van het licht op doorschijnende stoffen en door metalen, een onder- 
wei-p door den bewerker wellicht met begrijpelijke voorliefde be- 
handeld, omdat hij zelf daarover onderzoekingen heeft verricht en 
gepubliceerd in zijn proefschrift ^Metingen over de elliptische polari- 
satie van het lichte. 
In het achtste hoofdstuk krijgt men een degelijk overzicht van de 
fraaie verschijnselen van dubbelbreking, wanneer vaste stoffen een- 
zijdig worden samengeperst, of ongelijkmatig worden afgekoeld. Ook 
de dubbelbreking door samenpersing van vloeistoffen wordt hier be- 
schreven, en ten slotte nog die, welke veroorzaakt wordt door elec- 
trische en magnetische velden . 
Een aantrekkelijk onderwerp is ook dat wat behandeld wordt in 
hoofdstuk X ))de verstrooiing van licht door kleine deeltjes<(. Men 
krijgt deze b.v. door een oplossing van hars of schellak, in alcohol 
bij water te voegen, waarbij een opalesceerende vloeistof ontstaat. 
Op duidelijke wijze wordt het bewijs geleverd, dat de door deze 
kleine deeltjes gediffundeerde lichtstralen gepolariseerd moeten zijn. 
Een volzin echter van p. 637 is minder duidelijk, n.1. deze: »Beschouw 
eene richting in een horizontaal vlak door de invalsrichting, die een 
hoek a met de invalsrichting maakt«. Misschien luidt zij duidelijker 
aldus: )^Beschouw in een horizontaal vlak van invalling een richting, die 
met den invallenden lichtstraal een hoek a maakt((. Men krijgt hier de 
door Brücke en Tyndall gegeven verklaring van de blauwe kleur van 
den hemel uit deze lichtverstrooiing, verder de bekende proef van 
