BOEKAANKONDIGING. 
339 
Tyndall, waarbij hij in een luchtledige glazen buis een weinig lucht 
met amylnitriet laat stroomen en zoo een blauwen nevel, »actinische 
wolk« doet ontstaan; dan de nevels gevormd door stoomstralen en 
het ontstaan van een corona. 
Ten slotte is nog een paragraaf gewijd aan de lichtverstrooiing 
door moleculen, waarbij melding gemaakt wordt van Rayleigii’s 
bewijs, dat de lichtveistrooiïng, die noodig is om het blauw van den 
hemel te verklaren, reeds bewerkt kan worden door de moleculen 
der lucht. Is de lucht stofvrij, dan is zij in dunne lagen volmaakt 
doorschijnend . Hiervan maakte Tyndall gebruik om na te gaan of 
er zwevende deeltjes in de lucht zijn. Wanneer lucht door hem 
stofvrij gemaakt is, dan kon hij daardoor heen een lichtbundel laten 
gaan, die geen spoor van lichtverstrooiing toont. Men noemt dit een 
optisch ledige luchtzuil. Spring wist door geleiachtige neerslagen in 
water, dit zoodanig van zwevende deeltjes te bevrijden, dat het zich 
ook optiscii ledig toonde. 
Lobry de Bruijn vervaardigde oplossingen van stoffen met groot 
moleculair gewicht (800—1300), bevrijd van zwevende deeltjes. Deze 
oplossingen verstrooien allen eenigermate het licht, maar des te 
meer hoe grooter de moleculen zijn. Dit zijn merkwaardige ver- 
schijnselen, die in de laatste jaren onderzocht zijn en in andere 
leerboeken nog niet vermeld werden. 
Hoogst gewichtig zijn de magneto-optische verschijnselen^ beschreven 
in hoofdstuk XI, dat weer verdeeld is in drie afdeelingen: 
A. Draaiing van het polarisatievlak in een magnetisch veld. 
B. Terugkaatsing door magneten. 
C. Beginsel van Doppler. Straling in een magnetisch veld. 
In de eerste afdeeling leert men het zoo belangrijke door Faraday 
in 1845 ontdekte verschijnsel kennen van den invloed, die door een 
magnetisch veld wordt uitgeoefend op het polarisatievlak van licht- 
stralen. Hij plaatste een stuk zwaar flintglas (door hem kiezel-boorzuur 
loodoxyde genoemd), met gepolijste eindvlakken, tusschen de polen 
van een electromagneet, en liet in de lengte daardoor gepolariseei-d 
licht gaan. Werd nu de nicol in zulken stand gedraaid, dat de ge- 
polariseerde straal uitgedoofd werd, dan kreeg men weer licht te 
zien, zoodra men een stroom door de omwindingen van den electro- 
magneet liet gaan. Hiermede had Faraday bewezen, dat het door 
hem vermoede verband tusschen magneetkracht en licht in werkelijk- 
heid bestond. Deze proef vormde den grondslag van een groote reeks 
onderzoekingen, die Maxwell aanleiding gaven tot het stellen der 
