340 
BOEKAANKONDIGING. 
hypotliese, dat het licht een electromagnetisch verschijnsel is, en die 
Hertz voerden tot de ontdekking der electrische golven. 
Faraday ontdekte reeds, dat de magnetische draaiing evenredig is 
aan de lengte v;m den weg, dien de stralen in het lichaam afleggen 
en aan de sterkte van het magnetisch veld. Later werden door Kundt, 
Röntgen, Becquerel en Siertsema waarnemingen gedaan omtrent 
de draaiing in gassen. ^Verreweg de meeste lichamen, hetzij vaste, 
vloeibare of gasvormige lichamen draaien in een magnetisch veld 
het polarisatievlak in de richting van den magnetiseerenden stroom, 
waardoor het veld ontstaat. Zulke draaiingen noemt men positiefs. 
De meeste diamagnetische stoffen veroorzaken een positieve draaiing, 
titaniurnchloriede echter geeft een negatieve draaiing. Van de para- 
magnetische stoffen toonen kobalt- en nikkelzouten positieve draaiing, 
de meeste ijzerzouten negatieve. 
De magnetische draaiing £i is evenredig aan de lengte der stoflaag 
I en aan de intensiteit van magnetisatie I. Zij kan voorgesteld wor- 
den door : 
(1 =z H I I 
waarin 4' is de draaiing per c.M. voor eene magnetisatie één. Deze 
constante is door Du Bois genoemd de constante van Kundt. 
Tusschen de intensiteit van magnetisatie I en de veldsterkte bestaat 
de betrekking I — K F, waarin K is de susceptibiliteit der stof. 
daardoor wordt n = M K ^ F. 
Het product der constanten K noemt men w, de constante van 
Verdet, dus ook ü — oj 1 F. 
Een groote lijst van de waarden dezer constanten wordt medege- 
deeld op p.p. 654 en 655. 
Dat de magnetische draaiing van het polarisatievlak op overeen- 
komstige wijze ontstaat als die bij den doorgang van het gepolari- 
seerde licht door sommige vaste stoffen of door oplossingen van 
actieve stoffen, leert de proef van Brace (p. 660), die hier uitvoerig 
en duidelijk is uitgelegd. 
De rechtlijnig gepolariseerde straal wordt dus gesplitst in twee 
cirkel vormig gepolariseerde met verschillende voortplantingssnelheid. 
Door Faraday w'as reeds waargenomen, dat de magnetische draaiing 
van het polarisatievlak toeneemt, naarmate de golflengte kleiner 
wordt . 
Later zijn hieromtrent nauwkeurige metingen gedaan door Verdet, 
VAN ScHAiK en Siertsema, van welke onderzoekingen een overzicht 
gegeven wordt. Maxwell had theoretisch de volgende betrekking 
