360 
DE JONGSTE TAK DER PHYSISCHE CHEMIE. 
en ook niet geheel met den invloed van zouten bij den overgang 
van sol tot gel bij de colloïdale emulsies. Dit blijkt reeds daaruit, 
dat zouten, die het gelatineeren tegengaan, evenzeer het uitzouten 
bewerkstelligen, als die, welke het gelatineeren bevorderen. 
Het uitzouten vindt zijn analogon in den invloed, die toevoegsels 
hebben op de oplosbaarheid van moleculaire dispersies (gewone 
oplossingen). Ook daar spreekt men bij de toevoeging van zouten 
bij in water opgeloste niet-electrolyten van ))uitzouten« . Als regel 
geldt daar, dat de eersten de oplosbaarheid der laatsten verminderen. 
Zouten, die het sterkst deze werking vertonnen, hebben ook in de 
hoogste mate de eigenschap om eiwit af te scheiden, *) In beide 
gevallen gedragen de ionen der zouten zich additief; d.i. werken 
zij onafhankelijk van elkander, zoodat de totale uitkomst een som 
is. Voor bijzonderheden hieromtrent is het hier de plaats niet. Het 
zij voldoende, dat de lijnen, die de colloïdale emulsies met de 
moleculair dispersies verbinden, zijn aangewezen. De colloïden kun- 
nen slechts begrepen worden, als men in alle richtingen aanknoo- 
pingspunten zoekt en de analogie opspoort met velerlei verwant ge- 
bied. 
Het neerslaan van eiwit door zouten van zware metalen, waar 
kleine concentraties der laatste volstaan en de werking niet omkeer- 
baar is, wijst weder op verband met het uitvlokken der suspensies 
door electrolyten . Het maakt ook de giftigheid van nagenoeg alle zouten 
van dien aard begrijpelijk. De eiwitlichamen zijn echter zeer geschikt 
voor chemische reacties, zij zijn in ’t algemeen arnphoteer, zij treden 
zoowel met zuren als met basen in wisselwerking — bij caseïne 
treedt het zuurkarakter sterk op den voorgrond — zoodat het hier 
vaak moeilijk uit te maken is, of men met een physische of met 
een chemische werking te doen heeft. 
IV 
De eigenschappen der gels behooren tot het belangrijkste gedeelte 
van de wetenschap der colloïden. Een van de eerste en voornaam- 
ste onderzoekers op dit gebied was v. Bemmelen. Hij was het, die 
ze terstond als tweefasige stelsels kenmerkte. In een sol als die 
van gelatine bevinden zich waterarme gelatinedroppels in water, 
dat gelatine bevat, het dispersie-middel. Bij het afkoelen vermeerde- 
*) Men vergelijke „Löslichkeit und Löslichkeitsbeeinflussung von 
Dr. V. Rothmund, Bd. VII van het Handbuch der angew. phys. chemie 
von Prof. Dr. Bredig, Leipzig 1907, S. 152. 
