6 
W ETE N SC H A PPELIJ K BIJ BL AD . 
planten ontstaan, die dan hetzelfde aantal chromosomen in hun kernen 
hebben als het prothallium, dus het halve aantal van wat de plant 
i^ewoonlijk heeft. Of zulke planten in staat zijn zelven sporen te vor- 
men, is echter nog niet onderzocht. 
Apogaam worden deze prothalliën door de cultuur. Aanvankelijk zijn 
zij normaal. Tegen den tijd, waarop de middennerf zich behoort te gaan 
ontwikkelen verandert hun groei. Op de nerf ontstaan geen archegoniën, 
maar wel talrijke antheridiën. Enkele der cellen, die tot archegoniën 
bestemd schenen, nemen in grootte toe, gaan zich deelen en worden 
rechtstreeks tot een jonge plant. De cellen daar rondom nemen aan de 
woekering deel, maar de topcel der nieuwe plant, evenals die voor het 
eerste blad, ontstaat uit de eerstbedoelde groote cel. 
Bij alle deelingen, die hierbij van het prothallium tot de jonge plant 
leiden, blijft het aantal chromosomen in de kernen onveranderd. Het be- 
draagt 64—66, een aantal dat ook in prothalliën met normale archegoniën 
wordt aangetroffen en dat dan bij de bevruchting wordt verdubbeld. 
Het merkwaardigste resultaat van dit onderzoek is de voorstelling, dat 
dus het dubbele aantal chromosomen, dat zoo algemeen de regel is, voor 
den vegetatieven groei van een plant volstrekt niet noodig schijnt te zijn. 
[Bot. Gazett. Mei 1908, blz. 289.) D. v. 
Oeellen van Peperomia. De cellen der bladoppervlakte van dit in 
onze kassen veelvuldig gekweekte geslacht, vertoonen eigenaardig ge- 
bogen wanden en kunnen daardoor de op haar vallende lichtstralen 
breken alsof zij lenzen waren . Het licht valt dan op sommige onder- 
liggende deelen meer dan op andere en kan op de chlorophyllichamen 
gecondenseerd worden. Soms zijn het klierharen met of zonder bijbe- 
hoorend waterweefsel ; soms secerneerende opperhuidscellen. Bij enkele 
soorten fungeeren de basaalcellen der eencellige haren, bij andere die 
der meercellige haren als oeellen, meestal onder medewerking van de 
aangrenzende cellen van het hypoderma. Bij Peperomia arifoUa is de 
epidermis papilleus. 
In andere gevallen zijn de lichtcondensatoren sterker ontwikkeld, 
hetzij door den trechtervorm der opperhuidcellen, hetzij door de convexe 
wanden der cellen van het palissadeweefsel, hetzij door een kristalster, 
die de geconcentreerde lichtstralen wederom diffuus verspreidt. 
Men kan dikwijls op dikke doorsneden den loop van het licht recht- 
streeks waarnemen, maar of deze zoo zeer gedifferentiëerde inrichtingen 
eenig nut voor de planten hebben, is onbekend. 
(P. ScHÜRHOEF, Beiheftez. Bot. Cenlrallbl., Bd. XXXIII, blz. 13.) D. Y. 
