WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
15 
en in het gewone celweefsel aan den voet van den stamper zich 
krachtig verder ontwikkelt. In stnifmeelculturen schijnen de stuifmeel- 
biiizen te sterven als of voordat zij het stadium van groei in het stijl- 
kanaal bereiken. Zijn de omstandigheden daar ongunstig, zoo houdt de 
groei op onder gelijke verschijnselen als in culturen, n.1. opzwellen aan 
den top en barsten. Zoo doet b.v. het stuifmeel van Mirahilis Jalapa 
boven in den stijl van Mirahilis longiflora, en evenzoo het stuifmeel 
van lange meeldraden van Lythrum Salicaria, nadat het op den stempel 
van een kortstijlige plant gebracht werd. 
Laat men stuifmeel op een stempel kiemen en men snijdt dan den stempel 
met een deel van den stijl af, zoo kunnen de stuifmeelbuizen aan het 
ondereind van het afgesneden stijlkanaal uittreden en, als dit in een 
voedingsvloeistof ligt, een eindweegs doorgroeien. Doch weldra sterven 
zij. Nog interessanter zijn de proeven van Jost over het enten van 
stijlen van LUiiini Martagon op elkander. 
Dit bestaat eenvoudig in een nauwkeurig aaneen leggen : de stuifmeel- 
buizen groeien dan zonder bezwaar over de entplaats heen. Zoo kan 
men 'een stijl twee a driemaal langer maken, en dus overeenkomstig 
langere stuifmeelbuizen krijgen Bij Lilium zag hij deze dan toch in het 
vruchtbeginsel doordringen. Maar onbegrensd is de groei natuurlijk niet. 
De middelste van de drie stijlen kan men bij het enten ook omgekeerd 
plaatsen, dit hindert niet. Ook kan men afgesneden stempels met hun 
stijlen aaneenplakken. De stuifmeelbuizen groeien dan den eenen stempel 
in en den anderen weer uit, als deze in een cultuurvloeisiof ligt. 
(L. Jost. Bot. Zeitung, 1907 , Heft. VI.) D. v. 
DIERKUNDE. 
Kleursverandering bij vissehen. — Volgens onderzoekingen van 
Van Rijnberk bij Solea en Rhomhoidichthys heeft de sympathicus een 
regulatorischen invloed op de kleur der huid dezer visschen, oefent 
hetgeen hij noemt een „pigmentomotorische functie” uit. De pigmento- 
motorische vezels der gangliën van de grensstreng loopen door de canales 
communicantes en de dorsale en ventrale spinaalgangliën en versprei- 
den zich over de huid in bepaalde gedeelten, de pigmentomotorische 
dermatomen, welke in het staartgedeelte met de segmentale innervatie- 
gebieden samenvallen. 
{Arch. Fis. Firenze, 1906.) H. c. R. 
Ademhaling van Cobitis. — Gelijk bekend is kunnen de modder- 
kruipers {Cohitis^ Misgurnus, e. a.) met behulp van hun darmkanaal 
