WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD 
NATUURKUNDE. 
Over den aard van de a-deeltjes van radioactieve stoffan. Door 
vroegere onderzoekingen van Rutherford, was deze reeds tot het be- 
sluit gekomen, dat de a-deeltjes van radioactieve stoffen waarschijnlijk 
met electriciteit geladen heliumatomen zijn. Van deze onderzoekingen 
is in dit tijdschrift een verslag gegeven op p. 85 p. 91 van dezen 
jaargang. 
Tot genoemd besluit kwam Rutherford op indirecte wijze. Wil men 
de identiteit van het a-deeltje met een geladen heliumatoom bewijzen, 
dan moet men aantoonen, dat de verzamelde «-deeltjes, geheel onaf- 
hankelijk van de stof waaruit zij verkregen zijn, uit helium bestaan. 
Rutherford en Royds hebben nu proeven genomen om te toonen of 
helium optreedt in een vat waarin de a-deeltjes gedrongen zijn, terwijl 
de actieve stof zelt besloten was in een vat, dat dun genoeg was om 
a-deeltjes door den wand te laten gaan, maar ondoordringbaar voor 
helium of voor andere radioactieve producten. 
Hun toestel bestond uit een capillaire buis B, die van boven eindigde 
in een capillairbuisje A, dat een uiterst dunnen wand had, 0.01 m.M. 
Van onderen was de buis B door een caoutchoucslang verbonden met 
een kwikvat. Het bovendeel van de buis B was samengesmolten met 
een wdjdere buis T, die eindigde in een lange capillaire buis V. Door 
een zijbuis kon T luchtledig gepompt worden, of ook door middel van 
een caoutchoucslang in verbinding gebracht worden met een kwikvat. 
In de capillaire buis A werd de emanatie van 140 milligram radium 
geperst. De dunne wand van deze buis biedt tegen de «-deeltjes niet 
meer weerstand dan een luchtkolom van 2 c.M. lengte. De weglengte 
van a-deeltjes in lucht is voor de emanatie 4.3 c.M., voor radium A 
4.8 c.M, en voor radium C 7 c.M. Hieruit blijkt, dat «-deeltjes uit de 
buis A in de buis T kunnen dringen. Men kon dit ook toonen door 
phosphorescentie van een scherm, bestreken met zinksulfide. 
6 
