58 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
schijnt iets meer Np te bevatten. Later verkreeg hij genoemd element 
nog rijkelijker uit gele tot roode kristailetjes, die het glas krassen, het 
soortelijk gewicht 4.5 hebben en ten bedrage van 1 pCt. het thorianiet 
vergezellen. Zij bleken te bestaan uit een dubbel silicaat van zirconium 
en nipponium. 
Van dit nieuwe element bestaan minstens twee oxyden. Het laagste, 
basisch oxyde wordt in den gang der analyse saam met het aluminium- 
hydroxyde neergeslagen, waarvan het moeilijk te scheiden is. Daartoe 
wordt het door verhitten in chloor en in dampen van chloorkoolstof 
in het chloriede omgezet, dat veel moeilijker te vervluchtigen is, dan 
aluminiumchloriede. De hoogere zuurstofverbinding gedraagt zich als 
een zuurradikaal, analoog aan molybdeentrioxyde en wordt door zink 
en zoutzuur tot het lagere oxyde gereduceerd. 
Het lichtgele hydroxyde, onoplosbaar in salmoniak, is oplosbaar in 
bijtend alkali, doch niet zoo gemakkelijk als aluinaarde. Bij 100° ge- 
droogd wordt het bijna zwart, gegloeid donkerbruin. Goed gekristalli- 
seerde zouten werden niet verkregen, evenmin dubbelzouten. 
Het aequivalentgewicht werd ongeveer 50 gevonden, hetgeen, als het 
element bivalent is, aan het atoomgewicht 100 beantwoordt en in het 
periodieke stelsel een plaats zou aan wij zen tusschen Molybdeen (96) en 
Ruthenium (101,7). 
Bij de analyse van molybdeenglans werd, toen het vanadium als 
vanadinezure ammoniak moest neerslaan, een stof verkregen waarvan 
nauwkeurig onderzoek leerde, dat het een nog onbekend element be- 
vatte. Ook in het thorianiet komt het voor. Met molybdeenzure-am- 
moniak schijnt het een complex ammoniakzoat te vormen. 
Grootere hoeveelheden krijgt men van dit nieuwe, aan het molybdeen 
verwante element, door het mineraal in zuurstof te gloeien en als fijn 
poeder met ammonia uit te trekken. De rest wordt met salpeterzuur 
gekookt en op nieuw met ammonia gedigereerd. 
De reacties der oplossing komen ten deele overeen met die van een 
molybdeenzuurzout (b.v. Ba, Pb- en Ag-zouten), doch het Hg-zout wijkt 
af; het kristalliseert in goudgele naalden. Reduceert men het aan M0O3 
beantwoordende zout met Zn en HCl, dan blijven, zoowel met als zon- 
der tegenwoordigheid van rhodankalium, de bekende kleurreacties van 
het molybdeen uit. Door verhitting van het metaaloxyde in een stroom 
waterstof verkrijgt men het metaal, dat in felle roode gloeihitte niet 
smelt en door verhitten in de lucht weer in het oxyde overgaat. De 
scheiding van molybdeen gelukt door elektrolyse van de waterige 
oplossing van het ammoniakzout en het zich eerst afscheidend Mo-ses- 
quioxydehydraat in warm zoutzuur op te lossen, totdat nieuw toege- 
