FRIEDRICH FIEINCKE’s 0NDER7X)EKTNGEN OVEU DEN HARING. 
a 
tochten onderneemt, als het ware altyd in de buurt blijft en zich 
nooit met andere haringen van een andere vindplaats vermengt. 
Daartegenover ontkenden andere , met name Deensche geleerden 
(KRÖYER, c. G. J. PETERSEN), ten heftigste het bestaan van dergelijke 
konstant verschillende lokaalvormen. Toch waren zij geen aanhangers 
van andersson’s pooltheorie en redden zich uit de moeilijkheid door 
te betoogen , dat er, nu ja, soms plaatselijke verschillen gevonden 
werden tusschen de haringen onderling , doch dat deze verschillen 
van voorbpgaanden aard waren en snel en gemakkelijk verdwenen , 
wanneer de haring zich naar een ander gebied verplaatste. 
Een tusschenliggend standpunt namen eindelijk de Noren in (axel 
BOECK en G. o. SARs). Uit hun onderzoekingen bleek overtuigend , dat 
inderdaad verschillende , wèl te onderscheiden lokale rassen aan de 
Noorsche kust gevonden worden, doch dat in sommige gevallen ha- 
ringen , die men vroeger voor een afzonderlijken lokaalvorm meende 
te moeten houden, inderdaad slechts jonge, onvolwassen individu’s 
van een ander ras waren. 
Deze strijd tusschen de Skandinavische geleerden , de toongevenden 
op het gebied van haringonderzoek , is vooral in het tweede en derde 
kwart der negentiende eeuw zeer heftig geweest. En hoewel er ten 
slotte geen twijfel aan het bestaan van verschillende rassen meer mogelijk 
was , slaagde men er toch niet in , elkander er van te overtuigen. 
En dit om de zeer eenvoudige doch zeer afdoende reden , dat men 
zich geen heldere voorstelling gemaakt had van wat men ten slotte 
onder een ras had te verstaan en men bij gevolg niet in staat was 
de haringrassen , zoo zij al bestonden, behoorlijk, wetenschappelijk 
te identificeeren. 
Zoodanig nu was de stand van zaken, toen in het jaar 1875 door 
de »Kommission zur Wissenschaftlichen Untersuchung der Deutschen 
Meere” in Kiel aan Dr. friedrich heincke, den tegenwoordigen 
Direkteur van den Biologische Anstalt op Helgoland , werd opgedragen , 
zich meer in het bijzonder toe te leggen op de studie van het probleem 
der haringrassen en na te gaan , of in werkelijkheid zulke rassen ge- 
vonden worden en in hoeverre hun bestaan langs wetenschappelijken 
weg kan worden aangetoond. Heincke zette zich onmiddellijk met 
grooten ijver aan den arbeid en publiceerde de uitkomsten zijner eerste 
onderzoekingen in twee verhandelingen: »Die Varietaten des Herings”, 
eerste en tweede stuk, onderscheidenlijk in 1877 en 1881 verschenen. 
