FRIEDRICH HEINCKe’s ONDERZOEKINGEN OVER OEN HARING. 
5 
Wij zullen aanstonds, aan de hand van meer algemeene beschouwingen, 
de nieuwe methode zelve in haar geheelen om vang leeren kennen. 
De vragen , waarvoor heincke bij het begin zijner onderzoekingen 
kwam te staan , laten zich in de volgende bewoordingen kort samen- 
vatten. 
Behooren alle haringen der Noordeuropeesche zeeën tot één grooten , 
algemeenen stam of zwerm , die zich op gezette tijden in verschillende 
scholen splitst, welke in het uitgestrekte, door den haring bewoonde 
gebied verre en onregelmatige zwerftochten ondernemen? 
Of bestaat de soort haring, de Clupea harengiis van linnaeus, uit 
wel te onderscheiden lokale vormen of rassen , die elk een bepaald , 
eng oraschreven gebied bewonen, waarin zp regelmatige, jaarlijks 
wederkeerende tochten ondernemen ? 
Zijn er vele of slechts weinige zulke rassen , hoe ver strekt zich 
het door elk bewoonde gebied uit en hoever hun jaarlijksche zwerftocht? 
Zijn deze rassen konstant , met andere woorden , is het komplex 
hunner eigenschappen jaar in jaar uit hetzelfde , of wijzigt het zich 
al of niet in verband met wijzigingen , die in het medium , waarin 
zij leven , optreden ? 
Komen in eenzelfde gebied meer dan een ras naast elkaar voor 
en treft men de individu’s van het eene ras wel eens aan gemengd 
onder die van een ander? 
Uit deze vragen, waarin de quinta essentia van het haringrassen- 
probleem ligt opgesloten, blijkt ten duidelijkste, dat de studie van 
dit probleem innig saraenhangt met de studie van de levenswijze 
onzer visschen. Niet alleen uit een theoretisch-wetenschappelyk, maar 
ook uit een praktisch-ekonomisch , visscherij-industrieel , oogpunt , 
zijn heincke’s onderzoekingen derhalve van het allergrootste belang. 
Twee vraagstukken , die zoo nauw verwant zijn , kunnen slechts ge- 
meenschappelijk tot een oplossing worden gebracht en in dezen geest 
heeft HEINCKE zijn taak dan ook van den beginne afaan opgevat. 
Twee eigenaardige moeilijkheden deden zich al aanstonds voor: de 
eerste was, de onderscheiden haringrassen op te sporen en op bruik- 
bare wpze met voldoende nauwkeurigheid te beschrijven , de tweede 
was de haringscholen op haar jaarlpksche zwerftochten te volgen. 
Dit laatste is uitteraard voorloopig alleen op indirekte wijze moge- 
lijk, namelijk zoolang men er nog niet in slaagt, de scholen op haar 
