o PttlEüRlCH IIRINCKE’s ONDERZOEKINGEN 0\TER DEN HARING. 
reis met eenig schip te volgen. Men moet dus de haringen als het 
ware een pas meégeven , waaraan zij ten allen tijde gemakkelijk en 
met zekerheid zijn te herkennen , en zulk een pas kan natuurlijk 
weer niets anders zijn dan eene exakte en volkomen betrouwbare 
beschryving van den lokaalvorm zelf. 
Gelijk boven reeds is gezegd , bleek de ouderwetsche systematiek 
daarbij ten eenenmale onvoldoende. Deze gaat uit van de veronder- 
stelling , van het vooroordeel kan men wel zeggen , dat soorten en 
variëteiten van planten en dieren in enkele , bepaalde , zoogenaamde 
soorts- of ras-kenmerken konstante verschillen vertoonen , die aan 
weinige, » typische” individuen aangewezen kunnen worden. Deze 
meening is tegenwoordig nog zeer verbreid, getuige het groote aan- 
tal soorten » nieuw voor de wetenschap”, dat dagelijks, afgaande op 
de studie van enkele kenmerken, ja, soms zelfs op de kennis van 
slechts één individu , door diverse specialiteiten wordt beschreven. 
Of men daarbij van soort dan wel van verscheidenheid spreekt, hangt 
in den regel af van de persoonlijke appreciatie van het onderscheidende 
kenmerk. 
Men pleegt zulk een gedrongen en uitteraard onvolledige soorts- 
beschrijving diagnose te noemen. 
Bij een voorloopig onderzoek, dat zich over een betrekkelijk groot 
aantal individu’s uitstrekte , vond heincke nu , dat de bestaande 
diagnosen van den haring , en evenzeer die van den aan den haring 
nauw verwanten sprot, op nauwelijks tien procent der onderzochte 
individu’s volkomen van toepassing was. Na voortgezette nauwkeu- 
rige, vergelijkende studiën bleek hem, »dat deze diagnosen feitelijk 
op geen enkel individu in alle opzichten pasten , noch ook op een 
grootere groep , noch eindelijk op de gezamenlijke tot nog toe onder- 
zochte en beschreven haringen en sprotten”. 
De » typische individu’s” bleken een fiktie te zijn: » typische 
individu’s”, die alle kenmerken der soort in zich vereenigen, komen 
in de natuur niet voor. 
Breekt men echter met deze voorstelling van atypische individu’s” 
en beschouwt men alle normaal lijkende individu’s eener natuurlyke 
groep planten of dieren van minstens een paar honderd stuks als 
gelijk waardige vertegenwoordigers van de soort, dan blijken de ver- 
meende konstante kenmerken in hooge mate onderling afwykend te 
zijn. Hoe grooter aantal individu’s van verschillende vindplaatsen 
men vervolgens onderzoekt , des te uiteenloopender verschillen vindt 
