PRIEDRICH HEINCKE’s ONDERZOEKINGEN OVER DEN HARING. 
9 
namelijk een aantal wervels te hebben , dat maar weinig meer of 
minder is dan bet gemiddelde, dat kenmerkend is voor de groep, 
waartoe zij behooren. Er zijn er evenwel, die wat meer afwijken; 
hun aantal is echter aanzienlijk geringer. Vervolgens komen er, die 
aanmerkelijk afwijken naar beide zijden , het zijn er echter slechts 
weinige, terwijl dan eindelijk de uitersten, die het meest afwijken 
van het gemiddelde, hoogstens ten getale van een of twee worden 
aangetroffen. 
Met andere woorden: kleine afwijkingen van het gemiddelde zijn 
zeer gewoon , grootere afwgkingen zijn minder algemeen , zeer groote 
afwijkingen zijn zeer zeldzaam. 
Of nog anders: de veelvuldigheid -eener afwijking is op een be- 
paalde wijze afhankelijk van haar grootte. 
Deze bijzondere mate van afhankelijkheid, dit verband tusschen de 
grootte eener afwijking in een bepaalde lichamelijke eigenschap van 
haar gemiddelde en de frequentie dezer afwijking , is ontdekt door 
den Belgischen anthropoloog quetelet , en heeft in den laatsten tijd 
op botanisch zoowel als op zoölogisch gebied het onderwerp van 
veler studie uitgemaakt. 
Quetelet, uitgaande van de gegevens, die hem de anthropolo- 
gische statistiek , met name de opmetingen aan rekruten in Ver- 
schillende landen , verschafte , vond , dat de individueele maten rondom 
het gemiddelde ongeveer gerangschikt waren even als de afzonderlijke 
waarden in een waarnemingsreeks rondom de gemiddelde waarde. 
Met andere woorden : de afwykingen van het gemiddelde type doen 
zich voor als de toevallige afwijkingen in een waarnemingsreeks en 
zijn, als deze, onderworpen aan de wetten der kansrekening. De kans- 
rekening nu leidt uit mathematische beschouwingen , die hier niet 
uiteengezet kunnen worden, af, dat de veelvuldigheid eener afwij- 
king op een zeer elegante en betrekkelijk eenvoudige manier afhan- 
kelijk is van haar grooite en deze af hankelijkheidswet is het, die 
quETELET het eerst als grondslag voor de latere biometrie heeft 
vastgesteld. ^ 
Latere onderzoekers , in de eerste plaats mathematici , hebben aan- 
getoond , dat de wet van quetelet in haar oorspronkelijken vorm slechts 
de uitdrukking was voor een bijzonder geval eener meer algemeene 
‘ Dit onderwerp is uitvoerig besproken in jaarg. 1898, bldz. 65 — 80, door prof. HUGO 
DE VRIES, onder den titel vau : »Eenheid in Veranderlijkheid.” 
