lü FRIl'DRICH HEINCKE’s ONDERZOEKINGEN OVER DEN HARING, 
natuurwet. Het bijzondere geval is namelijk , dat de verschillende 
waarden , die men na meting van een enkele eigenschap bij talrijke 
gelijksoortige individu’s vindt , ook symmetrisch ten opzichte van het 
gemiddelde gerangschikt zijn, m. a. w. dat de gemiddelde waarde 
ook werkelijk by het grootste aantal individu’s aangetroffen wordt, 
terwijl er telkens een even groot aantal gevonden wordt dat gelijke- 
lijk in positieven en in negatieven zin afwykt. In werkelykheid , in 
de natuur, vindt men evenwel in verreweg de meeste gevallen, dat 
de afwijkingen in positieven en die in negatieven zin niet symme- 
trisch ten opzichte van het gemiddelde gegroepeerd zijn en dat mits- 
dien het grootste aantal individu’s de eigenschap in een mate blijkt 
te bezitten , die min of meer afwijkt van het rekenkundig gemiddelde 
De grootte van het verschil tusschen deze zoogenaamde dichtste 
waarde en tusschen de gemiddelde waarde kan natuurlijk als maatstaf 
voor de asymmetrie der waarde verdeeling worden gebezigd. Veelal is 
deze asymmetrie echter zoo gering, dat men haar gerust mag ver- 
waarloozen, en het verschijnsel van de ongelijkheid der dingen volgens 
de meer eenvoudige wet van quetelet kan behandelen. 
De ongelijkheid nu van gelijksoortige dingen noemt menvariabüiteit \ 
in ons geval, waar het de ongelijkheid van verschillende individu’s 
van een soort of ras ten opzichte van eenig kenmerk betreft, spreekt 
men van individueele variabiliteit. ^ En waar men , bij planten of dieren 
of menschen , de individueele variabiliteit onderzocht, heeft men ge- 
vonden , dat zij altijd en overal bovenstaande algeraeene wet volgt. 
Deze korte uiteenzetting betreffende de individueele variabiliteit 
was onvermijdelijk, ten einde tot een juist begrip aangaande de 
heincke’sche methode en eenige harer resultaten te geraken. 
Heincke gaat nu als volgt te werk. Hij neemt een aantal (25, 50, 
100 of meer stuks) haringen uit een bepaalde paaizwerm en onder- 
zoekt elk afzonderlijk op een groot aantal kenmerken. De kenmerken , 
het gemakkelijkst te meten , respektievelijk te tellen en voor de 
rassenonderscheiding van het grootste gewicht, zijn: 
Ie. de totale lengte van den haring , gemeten van den top van 
den snuit tot aan het midden van de lijn , die de beide ongelijke 
^ Ik behoef er nauwelijks aan te herinneren, dat deze variabiliteit, die ook w’el 
continue of fluctueerende genoemd wordt en eenvoudig de uitdrukking van een even- 
wichtstoestand is, niets heeft uit te staan met de discontinue variabiliteit, die een 
gebeurtenis is en aanleiding geeft tot het ontstaan van nieuwe soorten. 
