FRIEDRICH HETNCKE’s ONDERZOEKINGEN OVKR DEN HARING. 
11 
uiteinden van den op natuurlijke wijze uitgespreiden staart verbindt ; 
2e. de grootste hoogte , gemeten ongeveer vlak voor de inplanting 
der rugvin ; 
3e. de afstand van de rugvin tot aan den top van den snuit; 
4e. de afstand van de buikvinnen tot idem ; 
5e. de afstand van den aars tot aan den top van den snuit; 
6e. de lengte der basis van de anaalvin ; 
7e. de lengte der basis van de rugvin; 
8e. het aantal wervels ; 
9e. het aantal kielschubben voor en achter de inplanting der buik- 
vinnen ; 
10®. het aantal stralen ‘der buikvinnen ; 
11e. de zijdelingsche koplengte ; 
12e. de graad der ontwikkeling van de geslachtsorganen. 
. Behalve de hier genoemde , bij alle haringen in de eerste plaats onder- 
zochte kenmerken, heeft heincke nog een vijftigtal andere min of meer 
regelmatig aan tal van haringlichamen gemeten , geteld of gewogen , 
van al deze kenmerken de gemiddelden berekend en de mate van varia- 
biliteit, uitgedrukt in een zoogenaamde variatie-coëflScient, bepaald. 
Zoodoende vond hij , dat de afzonderlijke eigenschappen gemiddeld 
in den regel uiterst weinig verschillen en zoo sterk varieeren , dat 
men, daarop alleen afgaande, geneigd zou zijn, de individu’s van 
geheel verschillende paaizwermen als behoorende tot een zelfde ras 
aan te zien. Doch tevens, dat de verschillende rassen duidelijk en 
gemakkelijk van elkaar te onderscheiden zijn , indien men let op de 
wijze waarop de gemiddelden der onderscheidende kenmerken met 
elkander gecombineerd zpn. 
Elk haringras is namelpk als zoodanig te herkennen aan een be- 
paalde , en voor zoover de ervaring reikt , constante combinatie van 
de gemiddelden der individueele eigenschappen. 
Heeft men bijvoorbeeld een aantal zeer groote haringen met gemid- 
deld 57,6 wervels (een hoog cijfer!) en 14 kielschubben achter de 
buikvinnen, dan kan men er zeker van zijn, een Noorschen voor- 
jaarsharing voor zich te hebben. De haring van de Witte Zee is 
gekenmerkt door een bijzonder laag gemiddelde voor beide kenmer- 
ken, namelijk 53,6 en 12,4, terwijl onze Zuiderzee-haring , wat de 
wervels betreft, met 55,3 tusschen beide instaat, doch een grooter 
gemiddelde (14,3) voor de kielschubben vertoont. 
Dit zijn een paar zeer sprekende gevallen : gewoonlijk zijn de ver- 
