14 FftlKDKICH IIEINCKK’s ONDERZOKKTXGEN OVER DEN HARING. 
Aan een materiaal van meer dan zesduizend haringen en sprotten , 
afkomstig van de meest uiteenliggende vindplaatsen in het Noord- 
atlantische gebied, heeft heincke met behulp van de boven beschreven 
statistische methode het bestaan- van haring- en sprotrassen onom- 
stootelijk aangetoond , en de bijzondere kenmerken en levenswijze dier 
rassen nader bestudeerd. 
Hij vond dan, dat er, wat de haringen betreft, in de allereerste 
plaats twee groote groepen strengelijk van elkander te scheiden zijn , 
groepen , die aan een duidelijk verschil in bouw en samenstel hunner 
individu’s een fundamenteel onderscheid in levenswijze paren. 
Men kan deze twee groepen als zeeharingen of najaarsharingen en 
als kustharingen of voorjaarsharingen onderscheiden. 
Tot de eerste groep behooren haringen , die de open zee bewonen , 
van Schotland af door de geheele Noordzee , het Sk-agerrak , Kattegat en 
de westelijke Oostzee, tot midden in de oostelijke Oostzee. Ieder jaar 
verlaten zij in den zomer of tegen den herfst hun woonplaats en 
begeven zich naar op eenigen afstand van de naastbij zijn de kusten 
gelegen zandige of steenige banken , alwaar zij in water van relatief 
hoog zoutgehalte hun eieren leggen. In hun lichamelijke eigen- 
schappen vertoonen zij aan den eenen kant groote lokale verschillen , 
doch zijn aan den anderen kant als najaarsharingen gekenmerkt door 
een reeks van eigenschappen , die alle rassen gemeen hebben. Het 
aantal wervels is nooit bijzonder hoog (gemiddeld 55.5 — 56.5). Dat 
der kielschubben achter de buikvinnen is evenwel aanzienlijk te noe- 
men (14.0 — 15.0 gemiddeld). De kop is hoog en ineengedrongen en 
vertoont een sterke neiging tot brachycephalie. Karakteristiek zijn ook 
de slanke lichaamsvorm en de betrekkelijk geringe lengte van den 
staart : alle najaarsharingen zijn min of meer brachyoer. 
In tegenstelling met de najaarsharingen bewonen de voorjaars- 
haringen de kuststreek van het geheele Noord- en Oostzeebekken 
tot in de verste uithoeken van het laatste. Hun paaitijd valt overal 
in den winter of in het voorjaar. Het kuitschieten heeft altijd plaats 
in water van betrekkelpk laag zoutgehalte in de onmiddellijke nabij- 
heid der kust, niet zelden in brakke bochten en inhammen. De 
voorjaars-haringrassen verschillen in lichaamsbouw nog meer dan de 
afzonderlijke najaarsvormen. Men kan met andere woorden talrijke 
lokale rassen aantoonen , die echter een aantal kenmerken gemeen- 
schappelijk bezitten , waardoor men ze gemakkelijk van najaarsharingen 
kan onderscheiden. Het aantal kielschubben achter de buikvinnen 
