FRTEDRICH HEINCKK’s ONDERZOEKINGEN OVER DEN HARING. 
15 
bedraagt gemiddeld 14.0 of minder, ook zijn deze kielschubben min- 
der ontwikkeld dan bij de open-zee-rassen. Verder zijn de voorjaars- 
haringen alle ter plomp dan slank, min of meer uitgesproken doli- 
chocephaal en in den regel sterk dolichoer, dat is langstaartig. 
De rassen der voorjaarsharingen kan men nu opnieuw in twee 
natuurlijke groepen samenvatten, en wel in 1» de brakwaterharingen 
der westelijke Oostzee en zuidelijke Noordzee en 2» de noordelijke 
kustharingen. 
De laatste zijn te kennen aan hun grooter lichaamslengte, het 
hooge gemiddelde aantal wervels en hun lange koppen. 
De eerste hebben minder wervels, korter koppen en zijn alle 
slechts klein van stuk. Tot deze brakwater-voorjaarsharingen behoort 
de haring der Zuiderzee , die in het najaar en in den winter door 
de zeegaten begint binnen te trekken , en door de Zuiderzeevisschers 
in het voorjaar bp duizenden en duizenden gevangen wordt. Het zijn 
deze haringen , die des winters of gerookt als bokking , of versch als 
panharing gevent worden , en van alle visschen voor den Zuiderzee- 
visscher verreweg de gewichtigste zijn. 
De Noordzee-haring echter, de visch , die sinds eeuwen het voor- 
werp der »groote visscherij” heeft uitgemaakt, is een najaarsharing , 
die in den zomer en den herfst begint te trekken en dan gevangen 
wordt. Vermoedelijk behooren deze haringen , die gelijk ieder weet 
aan boord gekaakt en gezouten worden , tot talrijke verschillende 
rassen, althans het is een bekend feit, dat de haring, die, op het 
eind van de zoogenaamde teelt, in het zuidelijk deel van de Noordzee 
gevangen wordt, een andere is dan die ’s zomers op de Schotsche en 
Engelsche kust wordt aangetrofifen. Te dien opzichte valt evenwel , 
als op zoo menig punt van ondergeschikte beteekenis met betrekking 
tot het vraagstuk der haringrassen , nog veel te onderzoeken en op 
te helderen. De hoofdzaak evenwel, die voorloopig op te lossen viel, 
namelijk of er haringrassen bestaan en wat men onder een haringras 
te verstaan heeft, is door heincke’s verdienstelijke onderzoekingen 
eens voor al uitgemaakt. 
Vatten wij de uitkomsten dier onderzoekingen ten slotte nog een- 
maal kort samen , dan zoude het volgende den stand van onze kennis 
aangaande de levenswijze van den haring ongeveer weergeven. 
De haring is een sociaal dier , dat wil zeggen , hij leeft van 
zijn geboorte af in min of meer dichte drommen of scholen. Deze bij- 
