UE WAPENS DER GEWERVELDE DIEREN. 
35 
waarschuwende kleuren aangetroffen. Gevallen van mimicry zijn wel 
zeldzaam, maar komen toch voor. De kleine of groene pad bekleedt 
zich met zand , om zich aan ’t oog te onttrekken. Des daags bewoont 
zij een klein kuiltje of een holte in den grond , maar wanneer men haar 
met een spade uit haren schuilhoek voor den dag haalt , trekt zij 
hare pooten naar zich toe en laat dadelijk uit hare huidklieren eene 
kleverige vloeistof te voorschijn komen , die het zand zich tot een vaste 
laag om het lichaam doet vasthechten , waardoor het dier in een 
kleine bal veranderd wordt, die niet de minste overeenkomst meer 
vertoont met eenig dier. 
Boven wezen we er op , dat in de huid groote en kleine klieren 
voorkomen, die slijmachtige vochten afscheiden, wier schadelijkheid 
dikwerf zeer overdreven is voorgesteld en als de hoofdoorzaak mag 
worden beschouwd van den algemeenen afschuw , waaronder zoovele 
onschuldige en niet gevaarlijke amphibieën nog steeds te lijden heb- 
ben. Geheel zonder gevaar zijn die vochten nochtans niet, al mogen 
zij ook niet altijd met den naam » vergiften” worden bestempeld. Bij 
de padden en kikvorschen zijn het hoofdzakelijk de groote oorspeeksel- 
klieren , die het vocht afzonderen ; bij Pelobates komt het uit klieren , 
bij de anus gelegen en bezit het een sterke geur ; er is echter over- 
drijving , wanneer beweerd wordt dat die geur zoo sterk is , dat men 
het dier eerder ruikt dan dat men het ziet. Bij de Salamanders en 
Tritonen wordt het vocht afgescheiden door groote klieren , die regel- 
matig over de oppervlakte van het lichaam verspreid voorkomen , 
vooral op den kop. De huidklieren van de Vuurpad (Bombinator) 
verspreiden een uiengeur , die niezen veroorzaakt. 
Een feit is het stellig , dat padden en salamanders alleen wanneer 
zij worden geplaagd , nooit echter uit eigen beweging , deze vochten 
afscheiden. Men kan die dieren zelfs aangrijpen, zonder dat zij zulke 
vochten uitspuiten , wanneer men hen zonder te drukken in de hand 
neemt. In het algemeen werken deze vochten als krachtige bijtmid- 
delen en brengen, met de slijmvliezen in aanraking gebracht, meer 
of minder hevige ontstekingen te weeg. Dat zand, waarop padden 
gedurende langen tijd gelegen hebben , aan vogels ingegeven , nadeelige 
gevolgen voor deze had , schijnt wel een weinig overtuigend bewijs 
voor de » giftigheid” dier vochten. Meer overtuigend reeds zijn die 
proeven , waarbij de direct uit de klieren afgescheiden vochten in 
het lichaam van andere dieren werden gebracht, die daardoor stierven. 
Het snelst werkte het vocht uit de klieren van den gevlekten 
