42 
DE WAPENS DER GEWERVELDE DIEREN. 
nen overtuigen , want de minste aanval , ja de aanraking alleen brengt 
hun er toe hun salvo op den vpand los te laten. De zege is wel in 
de meeste gevallen aan hunne zijde , maar het is een vuile. Alge- 
meen was men de meening toegedaan , dat de onaangename geuren , 
die de jonge vogels verspreiden en die ook bij de ouders wordt 
waargenomen , zoolang zp bij de jongen in het nest zijn , aan de 
uitwerpselen moesten worden toegeschreven. Men sprak van de nest- 
holte als van een verpest riool en het volk wist allerlei spotnamen 
voor den vogel te bedenken. De excrementen liggen echter in een 
hoek van de ruime nestholte en verspreiden , volgens wiggek , dien 
stank niet. Een ander middel ter verdediging gebruikt de Kraan- 
vogel, Bewonderenswaardig is deze vogel om zijn verstand ; hij is niet 
schuw , maar in de hoogste mate voorzichtig en daardoor niet ge- 
makkelpk te bedotten. Elk individu is steeds op zijne veiligheid be- 
dacht; een troep plaatst hier en daar wachten, die voor het geheel 
hebben te zorgen; zijn zij ergens verontrust, dan zenden zij eerst 
verspieders uit voordat zij die plaats weder gaan bezoeken. Het nest , 
dat uit droge halmen en riet, biezen en gras is opgebouwd, staat 
in het moeras op een aardkluit en is gewoonlijk door hoogere plan- 
ten bedekt. Voor den waarnemer weet de vogel de plaats, waar 
zijn nest zich bevindt, daardoor te verbergen, dat hij zich nooit 
anders daarheen begeeft dan van een grooten afstand en te voet 
in een gebukte houding en onder de beschutting van hooge planten 
en van struikgewas ; zit hij op het nest en komt de eene of andere 
stoornis wat dichtbij , dan sluipt de vogel evenzoo verborgen weg 
en vliegt eerst op uit het moeras wanneer hij zich ver van het nest 
verwpderd heeft. Bovendien maakt de kraanvogel nog van een ander 
middel gebruik om zich onkenbaar te maken. „Eens,” zoo verhaalt 
EUGEN voN HOMEIJER, » had ik mij bij een moeras in een goede 
schuilplaats neêrgelegd , waar een kraanvogel-paar zijne woning had 
gebouwd en nam de beide verstandige vogels en hunne bevallige 
bewegingen waar, toen het wijfje een begin maakte met haren opschik. 
Het nam slik uit het moeras in den snavel en besmeerde daarmede 
rug en vleugels , zoodat deze deelen de mooie aschgrauwe kleur ver- 
loren en donker bruinachtig grps werden. Het wijfje doet dit alleen 
gedurende den broedtijd.” 
Sommige vogels weten ook hunne nesten zóó te maken , dat de 
jongen uitstekend beschermd zijn ; zoo b. v. de bergvink. Het nest van 
dezen vogel heeft min of meer den vorm van een kogel , waar van 
