UE WAPENS DER GEWERVELDE DIEREN. 
45 
Van groot belang zijn die klieren ook voor het stinkdier (Mephitis), 
dat zijn stinkend vocht als een zachte motregen , zelfs tot op een 
afstand van een meter, over zijn vervolger uitstort. Wordt het dier 
vervolgd , dan schijnt het zich niet te bewegen , maar het licht den 
staart op en weet met juistheid te mikken. Het is een zeer traag 
dier, dat door zijn wit en zwarte kleur en zijn pluimstaart zeer goed 
op een afstand kan gezien worden , als wilde het te kennen geven , 
dat het voor den mensch geen vrees koestert , zich als het ware er 
van bewust is , dat het zien van hem alleen reeds voldoende is om hem 
door den mensch te doen mijden. 
De prairiehonden zijn vooral interessant door hun sociaal leven. 
Gewoonlijk ziet men den huisvader, op den top zpner woning de 
wacht houdend , als een schildwacht in een opgerichte houding. Bemerkt 
hij iets , dat hem verdacht voorkomt , dan laat hij een luid geblaf 
hooren , dat op verren afstand door oud en jong gehoord wordt , 
die dan met groote haast naar de hen beschuttende woning ijlen. 
Een soort van stekelvarken (Erethizon dorsatum) weet zich , volgens 
AUDUBON , behoorlijk tegen een dier, dat hem aanvalt, te verdedigen. 
Met neergebogen kop en opstaand stekelkleed verwacht het den 
vpand , wien het steeds den staart tracht voor te houden. Is het 
gunstige oogenblik gekomen , dan geeft het den aanvaller met den 
staart een geduchten klap , waarbij talrijke stekels bek en neus van 
den vyand trelGFen. Onvoorzichtige honden worden aan bek en tong 
door de stekels zóó gekwetst , dat men alleen door die stekels dadelijk 
uit te trekken een dieper indringen en afbreken kan voorkomen. De 
jagers nemen daarom gewoonlijk kleine tangen mede om , als het 
mocht voorkomen, die stekels spoedig te kunnen verwijderen. De 
wonden heelen eerst na weken , ja dikwijls eerst na maanden , vol- 
komen en de eens gewonde honden hebben eene zeer verklaarbare 
vrees voor het dier. Ook de in de bosschen van tropisch Amerika 
levende Coandu (Cercolabes) weet zich behoorlijk te weer te stellen. 
Zelfs de voor alle op boomen levende dieren zoo gevaarlijke Harpyia 
(een soort van vleermuis) Wctagt het ter nauwernood het vertoornde 
dier aan te vallen. 
Om zich tegen een aanval te beschermen vertoonen de buidelratten 
(Didelphys) óf hun donkerroode keel en blazen , óf zij rollen zich 
ineen als een egel. 
Onder de’ Gordeldieren (Dasypus) bezit alleen de Matako (Dasypus Apas) 
der inlanders, de Bolita der Spanjaarden, het vermogen om zich als 
