OVER DE AANHANGSELS VAN DE KTEUWBOGEN DER VISSCHEN. 
()(') 
kieuwboog-apparaat uit den kop halen. Beschouwt en beschrijft men 
nauwkeurig de aanhangsels en keeltanden van eenige vischsoorten , 
dan komt men tot de verrassende ontdekking , dat hunne gecombi- 
neerde kenmerken voor iedere soort verschillend zijn. Zoo heb ik er 
te Parijs, op de ichthyologische afdeeling van het museum van natuur- 
lijke historie, 85 onderzocht en ook te Leiden nog andere onder 
handen gehad , en tot nog toe zijn er mij geen twee overeenstem- 
mende voor verschillende vischsoorten in handen gekomen. De gevonden 
kenmerken maken het karakter van een kieuwboog uit. Nu heb 
ik mij ten doel gesteld volgende vragen na te gaan. Zijn er 
twee of meer vischsoorten te vinden met gelijk kieuwboogkarakter ? 
Of is werkelijk het kieuwboogkarakter typisch voor eene vischsoort? 
Tot nog toe is het mij nog niet voorgekomen , dat ik twee ver- 
schillende soorten met hetzelfde karakter vond. Maar welk een klein 
getal heb ik kunnen onderzoeken tegenover het groot aantal soorten, 
dat bestaat. In hoeverre het kieuwboog-karakter van systematisch 
belang is zal van het antwoord dezer beide vragen afhangen. Als- 
ook van de volgende vraag : Is het kieuwboog-karakter constant voor 
iedere vischsoort? Eenige malen heb ik een grooter aantal visschen van 
de zelfde soort kunnen onderzoeken en voor die visschen het karakter 
constant gevonden. Is het kieuwboogkarakter gelijk op iederen leeftpd 
van den visch? In welk verband staat het kieuwboogkarakter met 
andere soortskenmerken van den visch? Welke is de physiologische 
waarde dezer aanhangsels en der keeltanden, dat wil zeggen, welke rol 
vervullen zy in het leven van den visch? Wat de physiologische 
waarde aangaat, kan men in twee richtingen zoeken, namelpk met 
betrekking tot het voedsel en met betrekking tot de ademhaling. Om 
op deze vragen een antwoord te kunnen vinden , is het een vereischte 
een groot aantal vischsoorten te onderzoeken en bovendien van elke 
soort verscheidene exemplaren , van gelijken en van verschillenden 
leeftijd , in handen te krijgen ; hunne leefwijze te leeren kennen , 
hun voedsel , de wijze , waarop zij het bemachtigen en waarop zij 
het nuttigen. Dat hierin een groot verschil bestaat, blijkt reeds 
daaruit, dat vele visschen hun voedsel verslinden zonder het te 
kauwen ; bij het openen der maag vindt men daarin dikwijls 
meerdere hunner natuurgenooten in goed herkenbaren toestand. 
Andere visschen kauwen hun voedsel. Cuvier ^ zegt van: »Les 
Cu VIER ET VALENCIENNES, t. XIV, p. 112. 
