DE WAPENS DER WEEKDIEREN. 
83 
straalswijs gerangschikte spiervezelen zich kunnen uitzetten en samen- 
trekken en die zeer snel en krachtig werken. 
De Kraak (Octopus) , die gewoonlyk zich verbergt tusschen de uit- 
stekende deelen der rotsen , verandert slechts weinig van kleur ; toch 
wordt de kleur helderder als het dier aan het zonlicht is blootge- 
steld of als het uit zijn schuilhoek te voorschijn komt om over de 
steenen te kruipen ; doet men een poging om het dier beet te pak- 
ken , onmiddellpk wordt de kleur van de huid zeer donker, de ver- 
hevenheden , die op de huid voorkomen , richten zich op en dikwerf 
spuit het een straal donker vocht uit. Schijnt het dier door het 
eerste zijn vpand schrik te willen aanjagen , door het laatste maakt 
het zich onzichtbaar. De Dwerg- Inktvisschen (Sepiola) , die op zandigen 
bodem leven, zijn volkomen doorschijnend; worden zij vervolgd, dan 
bewegen zij zich snel en met rukken achterwaarts ; plotseling worden 
zij zwart van kleur en spuiten een kleine straal van zwart vocht 
uit; terstond daarna wordt de kleur weder licht. Door een gewel- 
digen sprong naar achteren brengen zij zich buiten het bereik hunner 
vijanden om zich óf op het zand neer te zetten , óf zich daarin te 
verbergen. De vijand zal zich door die krijgslist laten beet nemen, 
hij zal in de zwarte wolk gaan zoeken, terwijl de Sepiola reeds ver 
verwpderd is. De Inktvisschen handelen op dezelfde wijze. 
De om de mondopening geplaatste en aan de binnenzijde van zuig- 
nappen voorziene zoogenaamde vangarmen kunnen ook als geduchte 
wapenen ter aanval en ter verdediging gelden. Kollmann nam eens 
te Napels, waar de ki'aken in een afzondeidijk bassin werden ge- 
houden , het volgende waar. In dit bassin werd aan een grooten en 
krachtig gebouwden kreeft , die zich door zyn moordlust in een ander 
bassin onmogelijk gemaakt had , een plaats gegeven. Terstond begon 
een kraak den strijd en omklemde den pas aangekomen gast met 
geweldige kracht, zoodat de oppasser, met het lot van den kreeft 
begaan , de strijdenden van elkaar scheidde. Maar spoedig ontbrandde 
de strijd met nieuwe hevigheid. Evenals den vorigen keer omsloten de 
vangarmen van den kraak met krampachtige windingen den kreeft ; 
daar maakte een der vangarmen zich los , om op een andere plaats 
de anderen helpend bij te staan. Alles scheen kraak, van den kreeft 
waren slechts kleine gedeelten te zien. De strijders rolden op den 
bodem om en om en woelden het zand op ; plotseling ging het 
kluwen uit elkaar en de kraak bewoog zich snel dwars door het 
water heen , den kreeft meêsleepend , maar niet als overwinnaar. De 
