86 
DK WAPENS DER WEEKDIEREN. 
geheel in de huid is opgesloten ; maar al wordt daardoor ook bij 
haar het pantser gemist , toch is zij zeer goed beschermd door hare 
buitengewone overeenstemming in kleur met de diepten waarin of 
met de dieren waarop zij leeft. In Bretagne leeft dit dier vooral op 
Zakpijpen (Ascidiae) , en men moet zeer goed uit zijn oogen zien om 
het te ontdekken ; op de eene Zakpijp prijkt zp met een prachtige 
roode kleur , op een andere is zij geel met donkerder vlekken , soms 
is zp violet of dof wit, of met verschillend gekleurde vlekken ge- 
teekend. De vorm zelfs van het dier komt de illusie versterken ; 
want de kleine opening waardoor het water raar de kieuwen wordt 
gebracht, is een nabootsing van de cloacale opening eener Ascidia. 
Weder andere individuen vertoonen de rosekleur van een Mosdiertje 
(Brpozoon) , kleine , kolonies of stokken vormende diertjes , die in 
een- verkalkte cel zijn opgesloten. Zij, die op de . steenen zijn vast- 
gehecht , zijn grijs met bruine of zwartachtige vlekken , nauwkeurig 
nabootsend de ruwe oppervlakte van het graniet. 
Soorten van Magilus leven dikwijls in koloniën van Boomkoralen , 
waarin zij zich geheel verbergen ; soms verbinden zich takken van 
den polypenstok met verlengselen van den horen , waardoor deze voor 
altijd is vastgehecht. Men mag wel als waarschijnlijk aannemen, dat 
deze associatie met Holtedieren geschiedt met een bepaald defensieve 
bedoeling; immers het is zeer wel mogelijk dat de netelcellen dier 
laatsten dienen om vpanden af te weren. 
De Viooltjesslükken (Janthina) , ook wel Blamvslakken genoemd , zijn 
in ’t bezit van een mooie , blauwachtige of violette schelp ; als zp 
verontrust worden kunnen zij een purperkleurig sap afscheiden , dat 
het water troebel maakt. 
Afscheiding van slijm komt bp de Voorkieuwigen dikwijls voor 
op het lichaam , den mantel , de kieuwen ; in de mantelholte vindt 
men bij velen een groote klier , die een dik vloeibaar vocht afzon- 
dert ; bp de Purper- en Stekelslakken bevat dit vocht drie stoffen , 
twee van welke , onder den invloed van het licht , blauw en rood 
worden en te zamen de purperkleur doen ontstaan , terwijl zij den 
onaangenamen reuk van duivelsdrek verspreiden. Hoewel deze klieren 
niet direct naar buiten uitmonden , is het toch mogelijk dat haar 
product tot verdediging gebruikt wordt , daar het wellicht belet dat 
kleine dieren met het water in de kieuwholte geraken. De beteekènis 
dier klieren blijft nochtans twijfelachtig. 
Achterkieuwigen (Opistobranchia). Bijna alle tot deze groep behoo- 
