88 
DE WAPENS DER WEEKDIEREN. 
rug bezet is met sierlijke , boomachtig vertakte uitsteeksels en die 
door hare bruine of vleeschroode , met witte vlekken gemengde , 
kleur niet gezien worden als zij zich op bruine en gele polypen of 
op roode wieren hebben neergezet. De in zee levende soorten zijn óf 
doorschijnend óf prachtig blauw van kleur ; ééne soort , die in de 
Kroos- of Sargasso-zee voorkomt , is geelbruin van kleur met witte 
vlekken als het wier — Sargassum bacciferum — waaraan die zee haren 
naam heeft ontleend. 
De door longen ademende slakken (Pulmonata) hebben dikwyls een 
stevige schelp of horen , maar een eigenlijk deksel ontbreekt altijd. 
Wel vormt zich ’s winters uit een rijkelijk met kalkkorreltjes vermengd 
afgescheiden slym , dat verhardt, een kalkachtige sluiting aan den 
mond der schelp, een z. g. winterdeksel , om het dier tegen de koude 
te beschutten en bij hevige koude trekt zich het dier nog verder in 
zijne schelp terug en vormt een tweede , soms nog een derde en vierde 
deksel. Deze laatsten bestaan echter -allen uit gedroogd slijm zonder 
kalk en zijn doorzichtig. Alleen de soorten van Spoelhorenslakken (Clau- 
silia) , kleine onder steenen en in spleten levende slakken , bezitten 
een tot sluiting van de schelp dienend dekseltje (clausilium) , dat door 
een veerkrachtigen band aan de spil cf zuil van de schelp verbonden 
is. Trekt het dier zich ver in de schelp terug , dan springt dit dekseltje 
door de veerkracht van dien band naar voren naar den mond van de 
schelp en sluit deze , met medewerking van plooien en Ipsten die zich 
aan de binnenzijde van den mond bevinden , stevig dicht. Komt het 
diertje weder te voorschijn , dan wordt het dekseltje stevig tegen 
de spil aangedrukt en door het lichaam van de slak vastgehouden 
in de juist passende holte tusschen de lijsten. Met het deksel , zoo- 
als het bij andere slakken voorkomt , is dus dit toestel niet te ver- 
gelijken. 
De Huisjesslakken (Helix e. a.) zonderen , als zij worden aangevallen , 
een groote hoeveelheid slijm af, dat bij de Veelvraatslakken (Bulimus) 
naar laudanum riekt, bij anderen {Zonites) den reuk van uien heeft. 
Sommigen bezitten het vermogen om het achtereind van den voet , 
als dit door een vijand wordt vastgepakt , van het overige deel van 
het lichaam los te maken. 
De Naakte Slakken (Limax) hebben eene in den mantel verborgen 
schelp, dikwijls ook byna in ’t geheel geen schelp ; zy verdedigen zich door 
de stoffen, die zp afscheiden, of door hare kleur. Bewonen zij struiken 
en boomen , dan zijn de schelpen gewoonlijk levendig gekleurd, en 
