UE WAPENS DER WEEKDIEREN. 
89 
met donkere banden versierd ; soorten die op een rotsachtigen grond 
wonen, zpn bruinachtig; zijn de dieren aan den helderen zonneschijn 
blootgesteld , dan is de schelp wit. De grootere soorten , die zich goed 
kunnen verdedigen , hebben zeer zichtbare kleuren. Volgens simroth 
is de roode kleur van de gewone Aardslak (Arion rufus) en van de 
groote Aardslak (Limax maximus) een waarschuwende kleur; want 
deze slakken worden stelselmatig niet vervolgd door vogels, die zich 
met andere naakte slakken voeden , alsof de kleur hun het bestaan 
van een vergift doet vermoeden. Immers de reiger eet de gewone 
Aardslak eerst dan op , als hij de slak herhaalde malen na elkaar 
gewasschen heeft , waardoor de kleurstof gedeeltelijk wordt weggenomen ; 
de kip eet wel de ingewanden, maar laat de huid onaangeroerd. — Volgens 
SEMPER vindt men bij slakken (Oncidium), die in de Indische zee leven , 
op den rug een groot aantal klieren , die kleine harde lichaampjes 
afscheiden , waarmede het dier zijn vijanden — visschen — zou kunnen 
bombardeeren. 
PLaatkieuwigen. (Lamellibranchiata). Deze weekdieren worden voldoende 
beschermd door hunne dikke schelpen, zoodat zij geen ander verdedigings- 
middel noodig hebben. De bekleedselen van het lichaam kunnen zeer veel 
slijm afscheiden, vooral de mantelrand; bij de Arkschelp (Arca) en 
de Mossel (Mytilus) vindt men op die plaats twee soorten van klieren , 
van welke de eene een slijmachtig vocht, de andere, volgens rawitz, 
een vergif afscheidt. 
De Mes- en Zwaardscheede (Solen) , soorten van Gapers (Mya) , e. a. 
graven zich in het zand of in het slik ; anderen z. a. de Steenborers 
(Pholas) en de Paalwormen (Teredo) boren zelfs in steen en hout om 
daarin de noodige beschutting te vinden. Geheel anders gaat de Vijl- 
mossel (Lima hians) te werk; zij bouwt een nest. »Toen ik,” zoo ver- 
haalt OSKAR scHMiDT, »in Mei en Juni 1850 in een Fjord bij Bergen 
met het sleepnet dieren inzamelde, wist ik nog niet dat er mosselen zjjn 
die een nest bouwen. Op zekeren dag kwam ik in ’t bezit van een 
ongeveer 12 c.M. dikken en er van buiten ruw uitzienden klomp , die 
uit niets anders bestond dan uit steentjes en brokstukken van schelpen 
die, zooals ik dadelijk opmerkte, door een vlechtwerk van geelachtige 
en bruine draden aan elkaar waren gehecht. »Een mosselnest” riepen 
mijne roeiers, en werkelijk, toen ik den kogel aan alle kanten bekeek , 
bemerkte ik in een tamelijk nauwe spleet de witte schelp van de 
Vijlmossel.” Hoe is de mossel in staat om een nest te bouwen , zal 
men vragen. Daartoe bezit zij een soort van spintoestel. Aan den onder- 
