DE MALEISCHE BEER. 
93 
ZOO te zeggen waardig, zich zijne kracht bewust en zonder zich te 
haasten.” 
»Ik had eenmaal eene ontmoeting met een beer, toen ik, zonder 
geweer , op de vlinderjacht een weg door het bosch volgde. Een hoek 
omslaande liep ik hem byna tegen het lijf. Hij draaide zich om en 
liep langzaam en onder een geergerd hau-hau-hau , dat het best te 
vergelijken is met het geblaf van een hond , heen en ik kon zijn 
stevigen draf nog een tijdlang in het woud hooren.” 
Zoo heel onschuldig schijnt de broeang echter toch niet te zijn ; ten 
minste bij Mohnike vindt men gewag gemaakt van een chinees, die 
bij Sambas door vier beren werd gedood. Eenige soldaten van het 
fort , aldaar toevallig langs den weg komend , kwamen te laat om den 
man te redden. Zij schoten twee beren dood en verjoegen de andere 
terwijl zij het lichaam , waarvan de beren reeds een deel hadden ver- 
slonden , te Sambas brachten. 
Men treft den Maleischen beer in Indië zeer dikwyls in gevangen- 
schap aan, zoowel bij Inlanders als bij Europeanen. »Ook ik,” zegt 
dr. HAGEN, »heb ze meer dan eens langen tyd gehad, doch alleen 
als zij nog zeer jong en klein zijn geven zij u pleizier. De mijnen 
liepen mij als hondjes na, maar waren zeer nieuwsgierig , zoodat zij 
alles onderzochten en besnuffelden, waardoor zij, als ik met hen wan- 
delde, achterbleven , op mijn roepen geen acht sloegen en ik ze dik- 
wyls verloor. In een donker hok opgesloten , sliepen zij bijna den 
geheelen dag , totdat ik ze er uit liet om te spelen of te gaan wande- 
len. Ik voedde ze met rijst, melk en vruchten. Toen zij grooter werden 
en tanden kregen , begonnen zij gevoelig aan de met hen spelende 
hand te knabbelen en deden duidelgk moeite om die klein te krijgen , 
zoodat het later niet meer geraden was ze bij het spelen aan te 
raken. Toch waren zij niet boos of valsch, maar beten slechts uit 
gewoonte. Toen zij grooter werden luisterden zij niet meer naar mij , 
maar liepen , als ze uit hun hok waren gelaten , waarheen zij wilden , 
doch nimmer ver weg.” 
» Lieden welke zich veel met jonge dieren bemoeien en ze steeds 
bij zich , ja zelfs in bed nemen , zooals b. v. met de njais of indische 
huishoudsters dikwijls het geval is , krijgen ze zeer tam , zoodat zij 
op hun roepen uit den meest verwijderden hoek van het huis komen 
aanloopen, zich gaarne laten liefkoozen en ook lief koozingen beantwoorden, 
kortom , zich als een welopgevoede jonge hond gedragen. Toch houden 
ook deze zich jegens vreemden altijd schuw en boosaardig , zoodat 
