94 
DE MALEISCHE BEER. 
geen vreemde ze durft aanraken en met den tijd , na ongeveer een 
jaar of langer , houdt zelfs bij de tamste dieren alle gedweeheid op. 
Ik heb dit bij zes jonge beren geconstateerd. Zij worden dan wel 
juist niet boosaardig, maar onverschillig, vreezen hun meester niet 
meer en geven niets meer om hun tehuis. Zij nemen alleen hun 
voedsel nog aan, beginnen langzamerhand zelfstandig te worden en 
blijven op een goeden dag weg.” 
»Een kennis van mij hield een jongen beer langer dan een jaar; 
hij was zoo tam als een hond en stond zelfs vreemden toe met hem 
te spelen. Deze toestand werd in het tweede jaar langzamerhand 
anders. Petz begon zijne uitstapjes uittestrekken tot in het naaste 
woud , klom op stoelen en tafels en zelfs in de bedden ; als zijn 
meester hem wilde straffen liet hij hem op eene wijze , die geen 
twyfel aan zijne bedoelingen overliet, de tanden zien en verdroeg ten 
laatste niet de geringste straf meer , zoodat zelfs zijn meester eindelijk 
verscheidene keeren de vlucht voor hem moest nemen. Kortom de 
beer gedroeg zich alsof het geheele huis hem toebehoorde. Dit werd 
hoe langer hoe erger. Toen hij eindelijk des nachts tot in de hutten 
der koelies doordrong en de lui verschrikte en het hun lastig maakte door 
zijn zoeken naar iets eetbaars , zonder echter daarbij ooit iemand 
kwaad te doen , werd besloten hem op te sluiten. Maar nu werd 
het dier steeds wilder en onhandelbaarder en het einde was , dat 
zijn meester, nadat hij eens duchtig in de hand gebeten was, hem 
doodschoot.” 
Het resultaat dat men met het opvoeden van jonge broeangs bereikt 
is niet anders , dan dat hij voor den mensch geen vrees krijgt en , 
daar deze hem geen kwaad doet, hem van zijn standpunt nog ver- 
achten leert toe.” 
Een andere ondervinding deed raffles op , die volgens brehm , 
een beer bezat, welke vrij rondliep en niet het geringste kwaad deed. 
Hij kon zelfs in de kinderkamer gelaten worden en men behoefde 
hem nimmer aan een ketting te leggen of door slagen te straffen. 
Meer dan eens kwam hij zeer netjes aan tafel en vroeg om wat eten. 
Hij toonde zich een echten fijnproever, daar hij geen andere vruchten 
dan mangos eten en niets anders dan champagne drinken wilde. 
Van dezen wijn was hij een hartstochtelijk liefhebber en als hij een 
tijd lang zijn lievelingsdrank niet kreeg verloor hij, naar het scheen, 
zpn goed humeur. Iedereen in huis hield van hem en hij deed zelfs 
het kleinste dier geen kwaad. 
