DE WAPENS DER WORMEN. 
121 
ZOO ver , dat de stekel vrjj naar buiten komt en als wapen gebruikt 
kan worden , vooral ook omdat te gelijker tijd eene stof schijnt te 
worden afgescheiden , die giftige eigenschappen bezit en in de toe- 
gebrachte wonde vloeit. Het naar buiten stulpen van den dikwijls 
buitengewoon langen snuit geschiedt met buitengewone kracht en 
snelheid, max schultze nam de leefwijze waar van een dergelijken 
worm , van de ook in ons land voorkomende Vieroog (Tetrastemma). 
Hij zag, dat het kleine, 2 — 3 millimeter lange diertje (T. obscurum , 
in de Oostzee) met den stekel diertjes, b.v. vlooikreeften , verwondde. 
Is het diertje gespietst , dan wordt de snuit langzamerhand weder 
teruggetrokken , zonder nochtans de prooi los te laten ; en nu kruipt 
de geheele worm door de , door den snuit gemaakte , opening in het 
gewonde dier om het te verteren. Van schaaldieren blijft alleen het 
holle chitineskelet over. Niet zelden komt het voor dat zich om een 
aldus gespietst grooter dier verscheidene Nemertinen verzamelen , die 
van verschillende kanten aanvallen en dan de prooi onderling verdeelen. 
De kleur der Nemertinen , die dikwijls vrij levendig is , wisselt bij 
eene en dezelfde soort nog al zeer af. Toch komen slechts enkelen 
voor, wier kleur met die der omgeving overeenkomt. Zoo b.v. Cere- 
bratulus geniculatus , die in de Middellandsche zee voorkomt en even- 
zoo gekleurd is als de wieren , waarop het dier zich bevindt , en 
nog enkele anderen. Dezelfde C. splitst zich in stukken zoodra men 
hem uit zijn gewone omgeving naar eene andere overbrengt. 
DE WAPENS DER STEKELHUIDIGE DIEREN. 
De Stekelhuidigen bezitten wapens van verschillenden aard en die 
soms alleen bij deze dieren worden gevonden ; vooral de Zeeëgels en 
Zeesterren zijn er goed van voorzien. 
De tot de Zeekomkommers beboerende Wormkomkommers (Synapta) , 
die in het zand leven , kunnen niet over vele middelen te hunner 
verdediging beschikken. Het is mogelijk, dat de huidklieren , nogal 
velen in aantal, een vocht afscheiden dat tot afweer van vijanden 
kan dienen. Wordt een drukking op de huid uitgeoefend, dan ziet 
men weleens , dat zy door een krachtige spier-samentrekking zich in 
stukken verdeelen. Enkele soorten zijn als het zand gekleurd waarin 
zij leven. 
De eigenlijke Zeekomkommers (Holothuriën) , die met een dikke 
lederachtige huid bekleed zijn , zijn zeer gezocht bij dieren die in 
