150 
MRRKWAAKDTGE RESULTATEN VAN HET DTEPZEE-ONDERZOEK. 
van het zonlicht alle stralen reeds in die mate verloren zijn gegaan , 
dat chlorophylplanten aldaar niet meer kunnen bestaan en plantaar- 
dige wezens niet meer assimileeren kunnen en anderzijds de tempe- 
ratuur reeds aanzienlijk gedaald is. 
Met het bovenstaande is tevens in hoofdzaak de vraag beantwoord, 
waarvan de dieren in de verschillende zeelagen leven. De eerste laag, 
met haren rijkdom van plantenleven en hare ook onder den invloed 
van het zonlicht voortdurend assimileerende, opbouwende organismen — 
ook eenige zeer laag georganiseerde dieren bezitten zulk een assimi- 
latie-vermogen — , vormt eene onuitputtelijke voedingsbron voor de 
dierenwereld der zee. En waar zulk een buitengewoon ryk leven 
bestaat, heerscht ook natuurlijkerwijze een onafgebroken sterven en 
verval en wat in de boven-, midden- en de diepere lagen sterft en tot 
ontbinding overgaat , valt als een onafgebroken , dichte voedingsregen 
naar de diepten. 
En dat er inderdaad in de diepzee in alle lagen tot op den bodem 
toe eene veelsoortige dierenwereld leeft, is uit de met de verschillen- 
de expedities en wel in de eerste plaats door de laatste duitsche 
verkregen resultaten , afdoende gebleken. Zelfs werden in het antark- 
tische gebied uit eene diepte van 6400 meter nog verscheidene dier- 
soorten als slangsterren, actinieën , glaszwamraen en verbazend 
groote foraminiferen te voorschpn gebracht , en dat wel uit eene 
waterlaag, welke een temperatuur van — 0^^5 C heeft. 
Terwyl men zich tot dusver de Zuidpoolzee als een betrekkelpk 
ondiep bekken dacht , hebben de peilingen , door de expeditie der 
»Valdivia” op ongeveer 56°, 45^ Z. Br. langs de ijsgrens tusschen 
Enderbyland en de streek der Bouvet-eilanden verricht, het bestaan be- 
wezen van elf diepten tusschen 5000 en 6000 meter, van vijf diepten 
tusschen 4000 en 5000 meter en van slechts ééne diepte , in de 
nabijheid der Bouvet-eilanden zelven, van 3080 meter, dus bijgevolg de 
aanwezigheid van eene diepe Zuidpoolzee vastgesteld. Ook heeft de » Val- 
di via”- expeditie , toegerust met uiterst nauwkeurig werkende kipther- 
mometers , tot eene veel juistere voorstelling aangaande de verdeeling 
der warmere en koudere waterlagen in vertikalen zin geleid. In het 
algemeen kan men zeggen , dat het oppervlaktewater in de Antark- 
tische zee tot op een diepte van 150 meter temperaturen beneden 
0.° C. heeft; daarop volgen lagen met temperaturen boven het nulpunt 
en vervolgens tusschen omstreeks 300 en 400 meter diepte de 
warmste lagen met eene gemiddelde temperatuur van -|- 1°,7 C. ; 
