MERKWAARDIGE RESULTATEN VAN HET DIEPZEE-ONDERZOEK. 
155 
schouwspel moet b. v. een zekere inktvisch , de Enoploteuthis , wel 
opleveren , wanneer deze zijn vierentwintig lichtorganen in werking 
brengt , waarvan vijf den onderrand der oogen omzoomen , twee 
op eiken der beide groote vangarmen geplaatst zijn en de overige 
de buikzijde van den mantel bezet houden. Ultramarijnblauw glanst 
dan bet middelste der oogorganen , in eenen paarlmoerglans de beide 
zijooglicbten , robijnrood de voorste licbtorganen op de buikzijde , 
sneeuwwit of in paarlmoerglans de achterste en hemelsblauw het 
middelste lichtorgaan ! 
Geruimen tijd meende, men in deze fosforesceerende lichtorganen 
middelen ter vereeniging der geslachten of wel tot het verzamelen 
en het byeenblijven van soortgenooten , als zwermen of scholen, te 
moeten zien. Ook werden zij wel voor schrikmiddelen tot afwering 
van vijanden gehouden. Wie hier echter aan de talrijke voorbeelden 
denkt, waaruit de groote aantrekkingskracht van het licht blijkt 
— men denke hier slechts aan de nachtvlinders, motten en muggen, 
die tot het lamp- of gaslicht en de zee- en trekvogels, die tot het 
sterke schijnsel der lichttorens worden aangetrokken — zal in deze 
lichtorganen der diepzeedieren niet anders zien dan een middel , om 
tot voedsel dienende andere dieren tot zich te lokken. 
In een ondenkbaar klein oogenblik is eene in het water neergelaten 
elektrische zwemlamp door een groot aantal zeewezens omzwermd. 
Bij fakkellicht vangt de visscher alles , wat tot zijn licht wordt 
aangetrokken. 
Zoo zijn ook al de lichtlichaampjes , op verschillende plaatsen van 
hot lichaam of zelfs aan draadvormige aanhangsels aanwezig , onge- 
twijfeld slechts middelen tot het verkrijgen van het noodige voedsel 
in den grooten strijd om het bestaan , waarom ook daar in de diepzee 
alles draait. 
Komen dus al deze met allerlei lichtorganen toegeruste diepzee- 
wezens en bovenal de grootoogige diervormen ons reeds hoogst 
merkwaardig voor , zoo staan wij nog meer verbaasd by het aan- 
schouwen der nog geheel andere wezens , welke de in schiller’s 
Taucher geschilderde onderzeesche gedrochten in werkelijkheid alle 
eer aandoen. Dikbuikige visschen met een reuzenmuil, welke drie 
vierden van de geheele lichaamslengte beslaat , zoodat men zonder 
eenige overdrijving van »levende muilen” zou kunnen spreken; 
visschen , wier kaken in kromme , in knoppen uitloopend , lange 
uitsteeksels vervormd zijn , lange , dunne diepzeevisschen met allerlei 
