LENTEBLOEMEN. 
183 
verschillende hollaridsche namen bewjjzen voldoende dat men de veldkers 
opmerkt; het kan ook niet anders. Immers tegelijk met haar bloeit 
er weinig in de vlakke, boomlooze beemden van Holland wat op 
schoonheid aanspraak maken kan , de enkele frissche , lieve , sierlijke 
voorjaarsbloemen moeten dus wel ieders aandacht trekken. Later in 
’tjaar, in zomer-, oogst- en hooimaand, wanneer men de opmerkens- 
waardige planten bij groote menigten te voorschijn komen ziet , verdeelt 
het volk ze in » Bloemen’’, »Gras” en » Onkruid”! Dan onderscheidt 
men weinig soorten omdat er zooveel zjjn — ; het is daarom misschien goed 
dat onze Cardamine — de veldkers , waterkers , koekoeksbloem, kievits- 
bloem, pinksterbloem, of hoe ze verder heeten moge — tot de schatten 
der lente behoort; anders werd ze wellicht niet opgemerkt. 
De wilgen vertoonen hun fraai gekleurde katjes ook vroeg ; nog 
vóór de bladeren uitkomen. De boom zelf kan geen aanspraak maken 
op het bezit van statige vormen , doch alsof dit nog niet voldoende 
ware, beijvert de mensch zich om den wilg nog leelijker te maken 
door hem af te knotten. En ik houd de eenmaal geuite bewering vol, 
dat ik geen mismaakter natuurprodukt ken in ’t vlakke Holland , dan 
de knotwilg, die eigenlijk geen voortbrengsel der Natuur meer is, 
doch een kunstmatig vervaardigd ding. Het rechte misstaat in wilg 
en ratelpopulier. De knotwilg lykt een omgekeerden bezem. Men heeft 
mij in een recensie de eer aangedaan deze meening te betwisten. En 
men kwam met de Salix habylonica als » dichterlijke wilg” aandragen. 
Doch deze soort, de treurwilg, is de schoonste der geheele familie, 
juist omdat de rechtopstaande takken ontbreken. Men leze over den 
wilg b. V. F. w. VAN EEDEN , De dryaden van Holland, inhet»^/ÓMm 
der natuur \ 1856. De wilgen zijn algemeen langs wegen en slooten , 
op weilanden en dijken; vooral op de langwerpige, buitendijksche 
strooken gronds die bijna overal zich langs de rivieren uitstrekken. 
Men kan zich bijna geen weg voorstellen in Zuid-Holland , die geen 
uitzicht biedt op wilgen , indien hij er zelf al niet van is voorzien. 
De soorten en verscheidenheden echter zijn moeilijk te herkennen. Alsof 
de Natuur den wansmaak der menschen wilde verbergen , alsof zij zich 
schaamde over de aanslagen die de Heer der Schepping zich op de 
boomen veroorlooft gelijk op alles, heeft zij de wilgen kwistig bedekt 
met loof en bloemen. Vooral varens, Polypodium vulgare , en muur- 
leeuwenbek , Linaria cymbalaria ; maar ook andere planten sieren de 
kruinen der knotwilgen. De varens komen vooral tot haar recht wan- 
neer vroeg in ’t voorjaar de bladeren der wilgen nog niet ontloken zijn. 
