184 
LENTEBLOEMEN. 
Het speenkruid, Ficaria ranunculoïdesy ontbreekt zelden op beschaduwde 
plaatsen. Dit plantje leert ons , welk een verwarring in de botanische 
wetenschap heerschte , toen de benoeming der planten nog niet op 
vaste regelen gegrond was. Vroeger voerde het speenkruid den naam 
Chelidonium minus , ter onderscheiding van C. majus (de tegenwoordige 
stinkende gouwe, C. majus). Tegelyk echter noemde men het speen- 
kruid Scrophularia minor , alsof het verwant ware aan de Scrophularia 
major (nu S. nodosa , helmkruid). 
In het Hollandsch heeft de Ficaria den naam » gouwe” met de 
Chelidonium gemeen en deelt zij den naam » speenkruid” met de *Sc/-o- 
phularia. De mogelijkheid van een dergelijke verwarring levert een 
uitmuntend bewijs van het nut der thans algemeen ingevoerde syste- 
matische , latijnsche namen. In de kruidboeken der middeleeuwen — 
zelfs in de beste — heerschte een schromelijke verwarring. De schrijvers 
zagen meer naar plinius en andere voorgangers, dan naar de planten 
zelf. Zij maakten verdeelihgen in heesters, kruiden en boomen , of 
wel in al en niet geneeskrachtige planten. En zij beschreven vaak 
een verkeerde plant onder een of anderen naam , verruilden gemakke- 
lijk een paar gewassen of gaven een denkbeeldige verwantschap op , 
enkel en alleen afgaande op gelijkluidende namen. Men is vanzelf 
geneigd om een vaak ongegronde verwantschap te vermoeden tusschen 
planten met overeenkomende namen , vooral nu tegenwoordig de 
naaste verwantschap door een geraeenschappelijken geslachtsnaam wordt 
uitgedrukt. 
In het begin van Mei komt er langzamerhand eenige verscheiden- 
heid in het tapijt ; de algeineene planten vertoonen zich : paardebloem , 
Taraxacum officinale., smeerwortel, Symphytum officinale, hondsdraf, 
Glechoma hederacea en madelief. Bellis perennis. Wie kent ze niet? 
Waar ontbreken ze? 
Van de paardebloem vlechten de kinderen kransjes en kettingen 
{»kettingbloem”) ; de plant is overbekend als de grondkleur der 
bloemen van grasperken en weilanden : ja zóó typisch voor de Com- 
positae met enkel lintbloempjes {Cichoraceoe) , dat velen al de ver- 
wanten » paardebloemen” noemen. 
De smeerwortel maakt een statige vertooning aan den slootkant. 
Sierlijk zijn de groote , wisselkleurige , cylinder vormige bloemkronen: 
wit , crèmekleurig , violet , ja bijna zwart komen ze voor ; het meest 
opmerkenswaardig zijn de vijf schubben die goed in ’t oog vallen 
