LKNTEBLOEMEN. 
185 
wanneer men de bloemkroon het binnenste buiten keert: ze zijn met 
fijne vergulde tandjes bezet. Prachtig is die fijne franje; geen men- 
schenvverk kan schooner zijn dan het fraais verborgen binnen in deze 
nederige bloem, voortgebracht door een grove, ruwharige, tamelijk 
onoogelijke en zelden beschouwde plant. De niet-aandachtige be- 
schouwer zal niet spoedig het schoon dezer bloem ontdekken ; maar 
maakt men hem daarop opmerkzaam , dan slaat zelfs zijn betrekke- 
lijke onverschilligheid over tot grenzelooze bewondering. 
Het hondsdraf, nederig, kruipend, schijnbaar onbelangrijk, is 
niettemin schoon. Wie daaraan twijfelt , moet een bloempje van dit 
plantje van binnen bezien , en hij zal overtuigd worden van de waar- 
heid dat de Natuur schoon is in haar grootsche zoowel als in haar 
geringe scheppingen. De aanbeveling om de bloempjes van dit plantje 
van binnen te beschouwen is voor den minnaar van de studie der 
planten vrijwel overbodig, want hij toch moet op alle deelen letten, 
wanneer hij de planten vergelijkt met de kenmerken — wanneer hij 
zijn vondst » determineert” zooals men zegt. Iets waar anderen zonder 
het een blik te gunnen voorbijgaan , blijkt hem bij nadere beschou- 
wing schoon te zijn. Doch wat is schoon ? Is de gansche natuur niet 
schoon? Echter kan men ieder, die staande houdt dat men de voort- 
brengselen uit het groeiend rijk kan bewonderen zonder ze te kennen , 
beantwoorden met het zooeven gezegde. Bovendien is in den regel 
hetgeen door het publiek het meest bewonderd wordt , geen natuur- 
gewrocht meer , doch een door kunst en wansmaak verfraaid (?) 
»ding”, een levend staaltje eener natuur , waar grootbloemige Vwlas, 
Asterh , Azalea s en Chrysanthemurn s alleen als schoonheden gelden , 
en onze Flora slechts genoemd wordt met den scheldnaam : onkruid. 
Een Natuur , waarin niets wordt bewonderd dan de corpora delicta 
van de zucht om »Natura Artis magistra” te verlagen en te verwringen 
tot »Ars Naturse magistra”. Dat alles zijn treurige symptomen van 
een epidemie die in de lucht zit en alle Natuurliefde zou willen 
verwoesten. Gelukkig dringt de Natuurstudie meer en meer tot alle 
klassen der maatschappij door. 
Ten laatste beschouwen we onze madelief, de wereldburgeres. In 
alle landen en jaargetijden siert zij grasvelden en wegen. Zij ont- 
breekt echter in Noord-Amerika , waar men haar zorgvuldig kweekt , 
als een zeldzaam plantje uit verre landen. Is niet het bloempje reeds 
wegens deze bijzonderheid belangrijk? Bovendien behoedt de madelief 
een oud-hollandsch woord (made = weide) voor vergeten worden. 
