ARSONVALTSATTE. 
189 
middel van een bijzonderen kwik-stroomonderbreker kan de stroom 
1600 maal in de minuut worden onderbr.oken en, daar tienduizenden 
oscillaties op elke onderbreking komen, kunnen honderdduizenden in 
de secunde bereikt worden. Van de secundaire spiraal van den ruhm- 
KORFF’schen inductor gaan twee geleidingen , ieder naar een van twee 
onderling met de binnenbekleeding verbonden Leidsche flesschen , van 
welker buitenbekleeding wederom geleidingen afgaan. De eene daar- 
van is onderbroken , de vonk moet daar van 1 millimeter tot 2 
centimeter tusschen twee kleine knopjes overspringen , wat in prin- 
cipe overeenkomt met den oscillator van hertz: de ontladingsvonk is 
daar namelijk , zooals helmholtz aantoonde , bij een zekere lading der 
condensatoren samengesteld uit een zeer groot aantal partiëele ont- 
ladingen of oscillaties van den duur van hoogstens één millioenste 
secunde. De beide laatstgenoemde geleidingen , waarvan de eene dus 
op de zoo juist genoemde wijze onderbroken is , worden nu gevoerd 
naar een solenoïde , de kleine primaire solenoïde genaamd , welke uit 8 
koperdraadwindingen van 5 mM. dikte bestaat. In die kleine primaire 
solenoïde bevindt zich de secundaire solenoïde^ bestaande uit 40 ge- 
isoleerde windingen : deze wordt gebruikt voor de Locale behandeling , 
de locale arsonvalisatie \ het eene uiteinde wordt met de aarde verbon- 
den , het andere met een electrode , waarmede de patiënt behandeld 
wordt. Die electrode , condensator-electrode genoemd , bestaat , behalve 
uit het caoutchouc handvat , uit een verschillend gevormden glazen 
knop, welke met hjn graphiet gevuld is; bij intensief jeuken, bij 
pijnlgke plekken , bij hoofdpijn , enz. wordt deze condensator-electrode 
breeder of platter of langer , naar gelang van de te behandelen plaats , 
gebruikt. Hoofdzaak is hierbp de huidprikkel. De electrode wordt niet 
op de huid gezet, doch 1 tot 4 millimeter daarvan verwpderd gehouden ; 
men ziet dan overal van de condensator-electrode duizenden kleine violette 
vonkjes op de huid overspringen, hoe dichter bij de huid des te meer. Aan- 
vankelijk kriebelt dit, maar na een kwartier wordt de huid rood en treedt 
een gevoel van branden op; houdt men de electrode verder af, dan 
springen minder vonken over , maar deze veroorzaken na ^4 of ^2 
minuut een onverdragelijk gevoel van branden , waarbij de huid eerst 
bleek, daarna vuurrood wordt. De roodheid neemt tot 1^2 
de bestraling nog steeds toe , en blijft dan met het gevoel van 
branden soms tot 10 uur lang bestaan. Houdt men dan de uiterst 
pijnlijke bestraling te lang vol , dan ontstaat een typische brandblaar. 
Het is nu zaak zoolang een bepaalde huidplek te bestralen , zonder 
