GKBHÜIK VAN DE ARMEN ONDER MET EOOPEN. 
215 
schijnlijk zwaaide hij loen zelfs zeer sterk, evenals nu nog kinderen 
bij hun eerste loopoefeningen. Doch langzamerhand vorderingen in de 
kunst makend , bespeurde hij dat de hulp der armen , die als balan- 
ceerstokken dienst deden , desnoods daarbij geheel gemist konden worden. 
Het zwaartepunt van ons lichaam wordt onder het gaan voort- 
durend verplaatst en beschrijft daarbij een kronkellijn, die in zigzag, 
van rechts naar links en omgekeerd , en gelijktijdig ook nog van 
boven naar onderen en van onderen naar boven gaat. Doch , hoe 
samengesteld die verplaatsing ook zijn mag, men slaagt er in door 
kleine draaiende, even samengestelde bewegingen van het bovenlijf 
het evenwicht te bewaren. De balanceerstokken worden daarom niet 
geheel overbodig. Niet alleen dat ze als noodhulpen nu en dan in 
dienst worden gesteld, doch — gelijk men aan zich zelf en anderen 
lichtelijk kan opmerken — velen houden toch gaarne een of beide 
armen nog in een lichte slingerende beweging, waardoor de gang 
zekerder wordt en de bewegingen van ’t bovenlijf, met name de 
draaiing van het bekken , veel geringer. 
Aan de opmerking van den Engelschman ligt, meen ik, een kleine 
begripsverwarring ten grondslag ; hij beschouwt als nutteloos wat 
niet onmisbaar is. Doch ik reken het gelukkig dat ons lichaam niet 
naar dit DiooENEs-beginsel is ingericht en dat daarbij veeleer de waar- 
heid werd betracht , dat het goed is meer dan één pijl in zijn koker 
te hebben. Er zijn toch vele organen, die elkander in het te ver- 
richten werk ondersteunen , en dat in meerdere of mindere mate van 
elkander kunnen overnemen in verhoudingen , die naar omstandig- 
heden kunnen afwisselen. Zoo is de huid de longen behulpzaam voor 
de ademhaling en beide genoemde organen helpen de nieren voor de 
waterafscheiding uit het bloed. En nu zal wel niemand beweren dat 
zulk een medewerking , hoe gering zij dan ook soms zijn moge , daarom 
nutteloos zou zijn. Daarom is ’t ook goed, dat het slingeren met de 
armen — een gewoonte ons uit de kinderjaren bijgebleven en waar- 
schijnlijk niet een overgeërfde hebbelijkheid — nooit geheel wordt af- 
geleerd. Zeer zeker , een hevig zwaaien kwetst ons schoonheidsgevoel 
en geldt daarom als ongemanierd. Doch soms , b.v. op gladde wegen , 
kan men van zijn balanceerstokken wezenlijken dienst hebben. En wat 
het kleine , even zichtbaar op en neer gaan van arm en hand betreft , 
gelijk men in gewone omstandigheden bij de meesten ziet , dit ontsiert 
den gang niet. R. S. Tj. M. 
