DE MALEISCHE WILDE HOND. 
217 
het eerst in het achterste gedeelte des lichaams, den anus en de 
genitaliën , scheuren het vervolgens de oogen uit , ryten het den buik 
open en brengen het op die wijze weldra ten onder. Naar my door 
de Javanen is verzekerd geworden , gaan er somtijds jaren voorbij , 
dat in deze zone geen spoor van deze woeste gasten wordt vernomen.” 
Na zekeren leeftijd is de Adjak niet meer te temmen en blijft 
hij zelfs boos tegen hem , die hem dagelijks zijn voedsel brengt en tracht 
te bijten. Müller vernam nooit geluid van hem, van zeer jonge 
dieren , als hij ze naderde , een sterk geknor. 
Het schijnt dat de Adjak , zooals de meeste wilde honden , in 
troepen jaagt. Junghuhn verhaalt daaromtrent het volgende: »Toen 
ik den 14 Jeu Mei 1846 uit het langs de kust zich uitstrekkend kreupel- 
bosch van Tandjoeng Sodong kwam en het breede zeestrand overzag 
tot aan de overzijde , waar zich de landtong Pongarok (letterlyk ver- 
taald: » Schildpaddenoorlog”) bevindt, kon ik mij op een slagveld 
verplaatst wanen. Honderden geraamten van merkwaardig groote 
schildpadden lagen overal verspreid. Benige waren door de zon ge- 
bleekt en bestonden slechts uit gladde beenderen , andere waren nog 
ten deele gevuld met de verrottende , stinkende ingewanden , nog 
andere waren versch en bloederig ; alle lagen echter op den rug. Op 
deze plaats worden namelyk de schildpadden gedurende hun nachte- 
lijke wandeling, van den zeeoever naar de duinen en terug, door de 
wilde honden aangevallen. Deze komen in troepen van 20 a 30 stuks, 
grypen de schildpadden aan bij alle deelen van hun gepantserd lichaam, 
die een bouwvast aanbieden , rukken aan de pooten , aan den kop , 
aan het achtereind en weten door vereende krachten het dier , ondanks 
zijn reusachtige grootte, om te wentelen, zoodat het op den rug 
komt te liggen. Dan beginnen zij op alle plaatsen te knagen, scheuren 
het buikpantser los en vergasten zich aan de ingewanden , het vleesch 
en de eieren van hun slachtoffer. Vele schildpadden ontvluchten hunne 
bloedgierige vervolgers en bereiken , terwijl zij de aan hun lichaam 
rukkende honden achter zich aansleepen , gelukkig de zee.” Ook 
kunnen de honden niet altijd een reeds overmeesterde prooi rustig 
verslinden. De koningstijger komt ze namelijk storen en jaagt ze weg. 
Gedurende hun terugtocht laten de honden een kort , afgebroken , 
eer fluitend dan knorrend geschreeuw hooren. »Zóó voeren zij strijd 
met de bewoners van den oceaan op een onbeschryflijk woeste en 
onheilspellende plaats, die door de Javanen nooit bezocht wordt, 
maar voor den reiziger , welke door de wildernis zwerft , reeds op 
