218 
DE MALEISCHE WILDE HOND. 
een afstand kenbaar wordt door de talrijke roofvogels, die hoog in 
de lucht daarboven kringen beschrijven.” 
Volgens de Javanen zijn er twee soorten van wilde honden welke 
zij Adjak en Oesang-esang noemen. 
Met den Adjak wordt Canis rutilans bedoeld. Volgens hen leeft de 
Adjak meestal alleen of paarsgewijs, is zeer schuw en laat zich niet 
gemakkelpk door huishonden overvallen. Gebeurt dit, dan verdedigt 
hij zich moedig. Hij trekt dan onder een hevig gebrom een wild 
grijnzend gezicht, zet de haren langs den rug overeind en toont op 
alle wijzen zijn woeste geaardheid. Hij komt het meest voor in groote 
bosschen. 
De Oesang-esang moet volgens hen iets kleiner en vooral lager op 
de pooten zijn, heeft een spitseren snuit en is lichter geel-rood van 
kleur. Hij leeft in troepen van 8 tot 15, die gemeenschappelijk jagen. 
Voornamelijk maken zij jacht op wilde jonge varkens en kidangs , 
een hert ; als zij uitgehongerd zijn schromen zij echter niet oude 
zwijnen aan te vallen en de grootste herten hardnekkig te vervolgen. 
Het moet een zeer vermetel en ontzettend boos dier zijn , nog moei- 
lijker te temmen dan de Adjak. In sommige streken van Java moet 
hy niet zeldzaam zyn. 
Ook JüNGHUHN maakt melding van twee soorten n.1. Andjing adjag 
(Canis rutilans) en Andjing gigi ^ een kleinere hondensoort met dunnen 
kortharigen staart , roodachtig van kleur , terwpl de wilde , de dieren 
van de Preanger opnoemend , spreekt van den Adjag of Boschhond en 
den Oesang-esang of vos , met welken laatsten hij zeker de kleinere 
soort bedoelt. 
De wilde hond komt, zoover bekend is, voor op Java en Sumatra. 
JüNGHUHN zegt in zyne beschrijving van de Battalanden : »De zwart- 
grauwe , vosachtige honden , welke door het bosch sluipen , maken 
geen gedruis.” Hieruit zou volgen , dat die van Sumatra in kleur 
zouden verschillen met die van Java. 
J. Hendrik van Balen. 
