BEREIDING VAN ZWAVELZUUR VOLGENS DE CONTACT-METIIODE. 
245 
volgens welk bet volkomen neerslaan van zoodanige uiterst fijne 
nevels, de zoogenoemde »Hüttenraucb” , onmogeljjk is, slaagde 
KNIETSCH eindelyk toch en wel door systematisch langzaam af koelen, 
filtreeren en wasschen met water of met zwavelzuur. Deze bewer- 
kingen moeten zoolang worden voortgezet , totdat uit optisch en 
chemisch onderzoek blijkt , dat de gassen volkomen vrij van alle 
schadelijke bijmengsels zijn. Wat bijzonder de aandacht verdient en 
nog niet voldoende verklaard kan worden , is het verschijnsel , dat 
de nevels van zwavelzuur in de ovengassen veel moeilijker te ver- 
dichten zijn wanneer ze snel, dan wanneer ze langzaam afgekoeld 
worden. Voor ’t laatste werd gebruik gemaakt van lange ijzeren 
buizen, die aan de lucht langzaam bekoelden. Naar men verwachten 
mocht, kon de aanraking der gassen met ijzer geen nadeelige 
werking hebben op het contact-proces. Want aangezien de pyrieten 
luchtdroog in de ovens komen , heeft het gevormd zwavelzuur altijd een 
sterkte van meer dan 90 pet., zoodat, gesteld dat het ijzer hierdoor 
werd aangetast , er slechts zwaveldioxyde in ’t gasmengsel kon 
komen , dat daarin reeds aanwezig en voor het contact-proces noodig , 
onmogelijk schadelijk zijn kon. 
Hoewel de gassen nu, blijkens de optische proef, mechanisch 
volmaakt zuiver waren, ging de katalysator toch, wel uiterst lang- 
zaam , maar na weken of maanden duidelijk merkbaar, in werk- 
zaamheid wederom achteruit. Opnieuw ging men aan ’t zoeken , 
totdat ten slotte uit het chemisch onderzoek van het onwerkzaam 
geworden platina-asbest bleek , dat daarin wederom eenig arsenicum 
geraakt was. De eenig denkbare manier, waarop de heldere gassen 
een vluchtige arsenikverbinding , waarschijnlijk arseen waterstofgas , 
konden opnemen , moest geweest zijn in de ijzeren buizen , gedurende 
de bekoeling en de afzetting van een weinig vloeibaar geworden 
zwavelzuur. En inderdaad , sedert dat er zorg voor gedragen werd , 
dat dit zwavelzuur bij de verdichting niet meer met ijzer in aan- 
raking kon komen , bleef voortaan het platina in zpn katalyseerend 
vermogen onverminderd. 
Hieruit is dus te vermoeden , dat geconcentreerd zwavelzuur , 
waarvan aangenomen wordt, dat het door de inwerking van ijzer 
alleen zwaveligzuur ontwikkelt , toch ook eenig waterstof doet vrij- 
komen. Want alleen op deze wijze is ’t optreden van arseen waterstof 
begrijpelijk. 
