248 BEREIDING VAN ZWAVELZUUR VOLGENS DE CONTACT-METHODE. 
neemt de hoeveelheid daarvan snel toe, zoo zelfs , dat bij SSO^ — 400° 
de oxydatie van ’t zwaveligzuur bijna een totale is. Van dan af 
tot aan 430° blijft dit zoo, op ongeveer 98 — 99 pet., om dan weer 
af te nemen, zij ’t ook langzaam. Bij 700 — 750° wordt nog slechts 
60 — 50 pet. geoxydeerd en bij circa 900 — 1000° houdt de vorming 
van zwaveltrioxyde geheel op. 
Deze proeven werden met wisselende hoeveelheden platina , enz. 
herhaald en daaruit kon ten slotte met zekerheid worden afgeleid, 
dat de temperaturen beneden 200° en boven 900—1000° voor ’t proces 
geheel niet in aanmerking komen en die tusschen 200 en 450° daar- 
voor alleen geschikt zijn. Aangezien nu platina binnen deze grenzen 
zijn werkzaamheid uitoefent en wel ’t beste bij ongeveer 430°, is dit 
de hiervoor aangewezen katalysator. Tot dusverre is geen andere 
stof bekend, die aan dezelfde voorwaarden voldoet, bpgevolg het 
platina zou kunnen vervangen. 
Een belangrijke vraag was nog deze : 
Waarin zou men het gevormd zwaveltrioxyde doelmatig opvangen ? 
Oppervlakkig zou men zeggen , dat dit geen vraag was die nader 
onderzoek behoefde , aangezien zoowel zwavelzuur als water het trioxyde 
gretig opnemen , onder ontwikkeling van warmte die , vooral als men 
’t laatste vocht neemt, zeer aanzienlijk is. De proef deed evenwel 
spoedig zien , dat de opslorping in water , als ook in zwavelzuur van 
verschillende sterkten onvolledig is: in de absorptie-toestellen ver- 
dichtte zich een deel van het trioxyde tot witte nevels , die niet ver- 
vloeiden en dus verloren gingen. Het bleek eindelijk , dat er ééne 
nauw begrensde sterkte van het zuur bestaat en wel tusschen 97 en 
98 pet., door knietsch » kritische concentratie” genoemd , waarbij het 
zwaveltrioxyde snel en volkomen opgeslorpt wordt. Dit is juist het 
sterktepunt, dat het zuur niet kan overschrijden, zonder verandering 
te ondergaan in een groot aantal eigenschappen. 
Vooreerst heeft het zwavelzuur ongeveer bij deze sterkte (Hg SO 4 
met ongeveer IV 2 pct. water) het hoogste soortelijk gewicht : 1,8434 bij 
15° C. Vervolgens heeft het een eigen kookpunt, dat bij ongeveer 330° C. 
ligt en dientengevolge laat het zich onveranderd overdistilleeren. 
Naar bekend is, kan dit bij geen andere concentratie. Want vaneen 
slapper zuur distilleert water met betrekkelijk weinig zuur over, totdat 
het in de retort achterblijvende de sterkte van omstreeks 98^3 pet. 
bereikt heeft en het steeds klimmende kookpunt op 330° C. gekomen 
