DE UTRECHTSCHE VACANTIE-CÜRSÜS VAN 1902. 
255 
hem de lijnen van fraunhofer genoemd , uit de natuur van het 
zonlicht zelf en niet uit aardsche of andere invloeden voortkwamen. 
Hiermede was de eerste stap gedaan op den weg , die tot onze heden- 
daagsche kennis van de natuurkundige gesteldheid der zon leidt. 
Newton had reeds geleerd, dat wit licht, zooals ook de zon uit- 
straalt , ontleed kan worden in vele lichtsoorten , die , in ons oog 
vallende , verschillende kleurgewaarwordingen opwekken. Op groote 
schaal geschiedt deze ontleding in het laboratorium van den ons 
omringenden dampkring , zoo dikwijls er een regenboog aan den 
hemel staat. De kleurenband rood, oranje, geel, groen, blauw, 
indigo en violet heet in de taal der natuurkunde een spectrum 
en de genoemde kleuren zijn enkelvoudige of spectrale kleuren , 
door evenveel verschillende enkelvoudige lichtsoorten te voorschijn 
geroepen. 
Op meer dan eene wijze wordt in het natuurkundig laboratorium 
het kleuren-spectrum van den regenboog voortgebracht. Eén dezer 
middelen is een glasplaatje , door platte evenwijdige vlakken begrensd , 
op welks oppervlakte zuiver evenwijdige en op gelijke afstanden 
van elkaar verwijderde groefjes gekrast zijn, ten getale van eenige 
honderdtallen op de lengte van een millimeter. 
De groefjes zijn als ’t ware ondoorschijnende tralies, waartusschen 
het licht een weg zoekt. Na tusschen de tralies gepasseerd te zijn , 
vervolgt het licht zyn weg niet zuiver rechtlijnig , maar buigt achter 
de tralies om , zooals watergolven om een in het water staanden 
paal heên buigen. De lichtverschijnselen , waartoe het aldus toebe- 
reide plaatje aanleiding geeft, dragen dan ook den naam van bui- 
gingsverschgnselen en het plaatje zelf is een »buigingsrooster”. 
Valt het licht der lichtbron , na door eene smalle spleet gegaan 
te zijn , op den rooster , welks tralies evenwijdig aan de spleet gesteld 
zijn , dan werpt het uittredende licht op een scherm een zeker beeld , 
welks middengedeelte het beeld der lichtspleet is , terwijl zich links 
en rechts hiervan een spectrum vertoont met zyne verschillende 
kleuren van violet tot rood. Het zijn twee zoogenoemde spectra van 
de eerste orde ; want aan weêrskanten daarvan vertoont zich nog 
een spectrum van de 2<ie en daarnaast nog een van de 3<ie orde, 
enz. , welke spectra , naarmate zy verder van het midden afliggen , 
minder lichtsterk en minder zuiver zijn. 
Gebruikt men zonlicht en neemt men zekere noodzakelijke instru- 
menteele maatregelen , dan vertoont het buigings-spectrum van de 
