256 
DE UTRECHTSCHE VACANTIE-CURSÜS VAN 1902. 
eerste orde de donkere Fraunhofersche lynen, die op het ontbreken 
van bepaalde lichtsoorten wijzen. 
Fraunhofer wees de sterkste donkere lijnen met de hóófdletters 
A tot H aan. De A-streep ligt in het rood, de H-streep in het 
violet. Eene zeer bekende en in ’t oog vallende lijn is de D-lijn op 
de grens van het oranje en het geel. Dat er veel meer lijnen zijn , 
was reeds fraunhofer bekend : tusschen de B- en de H-lijn telde 
hij er 574. Ook nam hij waar, dat de D-lijn dubbel is, zoodat men 
Dj en Dg onderscheidt. 
Fraunhofer nam nog iets waar, waarmede hij geen weg wist, 
doch dat later door de onderzoekingen van kirchhoff en bunsrn , 
beiden hoogleeraar te Heidelberg, werd opgehelderd. Hij nam namelyk 
in het spectrum van het licht eener lamp twee heldere lijnen waar, 
juist op de plaats van de Dj- en de Dg-lijn van het zonnespectrum. 
Wij komen straks hierop terug. 
De splitsing van het saamgestelde licht in zijne enkelvoudige 
lichtsoorten heet in de kunstspraak kleurschifting of dispersie. De 
buiging van het licht om de kanten van een smal schermpje heen , 
zooals de reeds genoemde balken of tralies van een glazen trooster”, 
is één van de hulpmiddelen , waarmede men dispersie teweegbrengt. 
Of daarbij de samenstellende lichtsoorten van een elementairen of 
dunnen bundel wit licht meer of minder ver gedispergeerd , d. i. 
uiteengespreid , zullen worden , hangt af van de breedte der ondoor- 
schijnende tralies en van de breedte der doorschijnende strooken daar- 
tusschen : hoe smaller , 
B C 
JT 
B C 
des te meer dispergee- 
rend. Vergelijkt men 
dan de spectra , die met 
verschillende roosters 
zijn verkregen, dan vindt 
men bij alle eene vol- 
I) Ere 
Fig. 1. 
komen overeenkomst in de verdeeling der Fraunhofersche lijnen , dus 
ook der enkelvoudige lichtsoorten , over de lengte van het spectrum. 
De verhouding van de afstanden dezer lijnen is constant. 
Een ander en meer algemeen bekend hulpmiddel om kleurschifting 
op te wekken is de breking , die het licht op zyn loop door een 
prisma ondergaat. De prismatische kleurschifting draagt echter een 
ander karakter dan de rooster-dispersie. De als lichtbron dienende , 
in den regel door middel van eene spleet verkregen witte lichtlijn 
