DE UTRECHTSCHE VACANTIE-CURSUS VAN 1902. 
257 
wordt door tusschenkomst van een prisma verveelvoudigd : de ééne 
lichtlijn geeft eene reeks van onafgebroken naast elkaar gelegen 
lichtlijnen , eene roode , eene gele, enz., elk voor zich het beeld der 
lichtspleet, telkens in eene andere kleur. De stralen, die het roode 
spleetbeeld geven , zijn in het prisma het minst , die welke het 
violette spleetbeeld geven, het meest gebroken, of, zooals het ook 
heet, de brekingsindex van het prisma is voor de violette stralen het 
grootst en voor de roode het kleinst. 
Als men nu een prisma- met een rooster-spectrum vergelijkt , 
dan ziet men het violette gedeelte van een prisma-spectrum meer 
uitgerekt , het roode gedeelte meer saamgedrongen dan in een rooster- 
spectrum. Fig. 1 kan hiervan een denkbeeld geven. Daar komt nog 
bij , dat prisma’s van verschillende zelfstandigheid , zelfs die van ver- 
schillende glassoorten , eene verschillende dispersie vertoonen , zoowel 
wat de lengte van het geheele spectrum betreft als ten opzichte van 
de afstandsverhouding der Fraunhofersche lijnen. Terwijl de rooster- 
spectra alle gelijkvormig zijn , vertoonen die van verschillende prisma’s 
ongelijke verhoudingen. Daarom heeft men het rooster-spectrum het 
normale genoemd. Een prisma dispergeert het licht abnormaal. 
Fig. 2 geeft een denkbeeld van de genoemde onregelmatigheid 
voor drie prisma’s met gelijken brekenden hoek: een van flintglas, 
£ c 
H 
A‘ 
a 1 
f/cLj 
I / 
I— A- 
ifcr' 
Fig. 2. 
een van crownglas en een van water. Bij eene lijnenverdeeling , 
gelijkvormig met die van het flintglas-prisma , hadden de lijnen 
moeten vallen ter plaatse van de snijpunten der getrokken en der 
stippellijnen , terwijl zij in werkelijkheid gevonden werden op de 
plaatsen , die met eene stip zijn gemerkt. 
