DE UTRECHTSCHE VACANTlE-CURSÜS VAN 1902 . 
265 
natrium damp ongelijkmatig verdeeld is, zullen de stralen uit de om- 
geving der D-lynen veel sterker dan alle overige van richting ver- 
anderen. In de hoogste mate geldt dit voor die lichtsoorten, wier 
golflengte zoo weinig van die van Dj en Dg verschilt , dat zij van 
het natriumlicht nauwelijks te onderscheiden zijn. Uit zwak lichtenden 
natriumdamp kan dus in een richting, afwijkende van die der daarop 
invallende sterke straling, vrij sterk licht schijnen te komen, dat 
bedriegelijk veel gelijkt op natriumlicht en dat toch aan een andere 
lichtbron zijn oorsprong dankt”. 
Keeren wij nu tot het zonnespectrum terug met zijne Fraunhofer- 
sche donkere lijnen. Na al het voorgaande ligt het voor de hand, 
die lijnen als absorptie-lijnen te beschouwen. Bepalen wij ons eenvou- 
digheidshalve tot de D- of natriumlijnen , dan schrijven wij haar 
ontstaan hieraan toe , dat het door de heete zonnekern uitgestraalde 
witte licht door een minder heeten dampkring is heêngegaan , die 
onder meer ook natriumdamp bevat , waardoor het witte licht beroofd 
werd van juist die stralen , welker golflengte met die van het natrium- 
licht overeenstemt. 
Wat is dan die zonnekern? Is zij een vast of ten vloeibaar lichaam? 
Men heeft het wel eens gemeend ; want er was een tyd , dat men 
niet beter wist of alleen zulk een lichaam kon een continu spectrum 
geven met alle lichtsoorten , die in het zonnespectrum aanwezig zijn. 
Doch sedert de ontdekking , dat de lichtlijnen of lichtbanden van het 
emissie-spectfum van een gas breeder zijn , naarmate het gas meer 
is saamgeperst en dat dit spectrum , bij voldoende dichtheid van het 
gas , zelfs in een continu spectrum kan overgaan , is er van dien 
kant niets meer tegen, de zonnekern voor een gasbol te houden. 
Wat meer zegt, nadat wy bekend zyn geraakt met het bestaan eener 
»kritieke” temperatuur, de temperatuur boven welke een vast lichaam 
onbestaanbaar is en het onderscheid tusschen vloeistof en gas weg- 
valt , nu is het zelfs aangewezen de kern der zon met hare hooge 
temperatuur voor een sterk saamgeperst gaslichaam te houden. 
Wij nemen de zon waar als eene scherp begrensde, sterk lichtende, 
witte schijf en als wij eenvoudig op deze waarneming afgaan , dan 
is de zon een lichtbol , of zooals het in de kunstspraak heet , eene 
pkotospheer. Wordt evenwel de photospheer, de schitterende schijf, 
bij eene totale zoneclips geheel door de maan bedekt , dan zien wij 
den donkeren maanrand door een smallen, rooden rand omzoomd, 
die hier en daar verheffingen vertoont , soms den vorm van rook- 
