DE UTRECHTSCHE VACANTIE-CURSUS VAN 1902. 
267 
beschouwd worden , met haar door waterstoflijnen gekenmerkt spectrum. 
De medegedeelde waarnemingen omtrent de anomale dispersie 
hebben in de laatste jaren de oude meening aan het wankelen ge- 
bracht en Prof. w. h. julius heeft eene nieuwe zonne-theorie ont- 
wikkeld , waarvan de groote beteekenis door de wetenschappelijke 
wereld wordt erkend. 
Was het reeds op zichzelf een genot , de vernuftig gevonden 
theorie — door Prof. wood van de Wisconsin üniversity »a very 
brilliant suggestion” genoemd — door haar maker zelven te hooren 
voordragen , het genot werd nog verhoogd door de goed geslaagde 
schoone proeven , waarmede de Hoogleeraar zijne meening verduide- 
lykte en hare aanneemlijkheid bewees. In herinnering zij gebracht 
het op een scherm geprojecteerde lange doorloopende spectrum van 
het koolspitslicht der electrische lamp , dat zijne continuïteit verloor , 
toen het licht een natriumdamp -prisma was gepasseerd, waardoor 
een breede , schijnbare absorptie-band ontstond , breeder wordende 
naarmate de natriumdamp grootere dichtheid verkreeg. De omkrulling 
of verbuiging van het spectrum , waarby het licht van een weinig 
grootere golflengte dan de D-lijn naar den tegengestelden kant om- 
boog als dat, welks golflengte een weinig kleiner was, deed de 
anomale dispersie goed uitkomen. 
Ook in de zonnetheorie van julius wordt om de photospheer een 
dampkring aangenomen , die uit gassen en metaaldampen bestaat , 
waarvan de brekings-index in ’t algemeen kleiner wordt met toe- 
nemenden afstand van het middelpunt der zon. Door plaatselijke on- 
regelmatige verdeeling der metaaldampen , bijv. van den natriumdamp, 
kan het licht echter hier en daar eene laag doorloopen , die als een 
prisma werkt, waarvan de brekende kant verschillend kan gericht 
zijn. Terwijl hierdoor de van de zonnekern afkomstige lichtstralen 
in ’t algemeen slechts weinig zullen afwijken , zullen de bijzondere 
stralen , welker golflengte aan die van het natriumlicht grenst , eene 
zoo groote afwijking kunnen ondergaan , dat zij terechtkomen naast 
stralen, die uit het gasomhulsel afkomstig zijn en zoodoende de 
lichte lijnen van het emissie-spectrum van deze laatste versterken 
en verbreeden. Als de lichtpijlen in het spectrum van julius (fig. 6) , 
naderen de afgedwaalde stralen van de photospheer de emissie-lijnen 
van de omkeerende laag of van de chromospheer asymptotisch en 
doen aldus de breed beginnende en dun toeloopende lichtlijnen ont- 
staan , die men als chromospheer-lijnen inderdaad heeft waargenomen. 
