DE UTRBCHTSCHE VACANTIE-CURSÜ3 VAN 1902. 
269 
verwachten’’, schreef juliüs in Februari 1901, »dat in vele chromo- 
spheerlrjnen een donkere kern zal gevonden worden”. Deze voorspelling 
is bewaarheid geworden door de uitkomsten van het onderzoek der 
zoneclips van den 18eo Mei 1901. 
Het is bekend , dat de Nederlandsche eclips-expeditie , onder lei- 
ding van den Majoor J. j. a. muller, chef der triangulatie-brigade 
van den topographischen dienst, hare waarnemingen verricht heeft 
in het kamp te Karang Sago op Sumatra en dat voor dit doel uit 
Nederland zijn afgevaardigd de heeren dr. w. h. julius en dr. a. a. 
NiJLAND, beiden hoogleeraar aan de universiteit te Utrecht, en j. h. 
wiLTERDiNK , observator aan de sterrenwacht en lector aan de univer- 
siteit te Leiden. Onder de belangrijke resultaten , die de expeditie 
heeft opgeleverd , moeten zeker genoemd worden de spectrogrammen , 
die met eene prisma-camera verkregen werden en waarop de chro- 
mospheer-lijnen voorkomen in verschillende phasen van het flitsver- 
schijnsel. Door Prof. nijland op het observatorium rondgeleid, werden 
deze uitkomsten aan de bezoekers van den cursus gedemonstreerd. 
De Nederlandsche expeditie had dan het geluk , vooral door de groote 
zorgvuldigheid , waarmede Prof. nijland het waarnemingsplan met 
de prisma-camera heeft ontworpen en uitgewerkt , de eerste platen te 
verkrijgen , die duidelijk aanwijzen dat alle chromospheer -lijnen dubbel zijn. 
De zonnetheorie van julius heeft hierdoor aan waarschijnlykheid 
gewonnen. Bovendien is deze theorie in schoone overeenstemming 
met de zienswijze, dat de zon een gaslichaam zou zijn, waarvan de 
dichtheid van binnen naar buiten in ’t algemeen zonder sprongen 
afneemt, zoo zelfs dat eene grens tusschen photo- en chromospheer 
niet zou bestaan. Dit schijnt in strijd met de alledaagsche waarneming, 
die ons de zon als eene schijf met scherp begrensden rand doet kennen. 
In 1891 echter gaf Dr. august schmidt , Professor aan het Real- 
gymnasium te Stuttgart eene kleine verhandeling in het licht: »Die 
Strahlenbrechung auf der Sonne , ein geometrischer Beitrag zur 
Sonnenphysik”, waarin wordt aangetoond , dat de scherp begrensde 
rand ons niet behoeft te weêrhouden de zon voor een gaslichaam te 
houden, welks dichtheid naar buiten toe gaandeweg afneemt; want 
dat die rand der zonneschijf een optisch bedrog kan zijn. 
Laat fig. 7 in doorsnede een beeld van een gasbol geven , uit lagen 
van verschillende dichtheid bestaande. Denken wij nu , dat de gasbol 
bestraald wordt door eene in O aanwezige lichtbron, dan zouden de 
stralen , in de gasmassa doordringende , hetzelfde lot ondergaan van 
18 
