DE ÜTRECHTSCHE VACANTIE-CURSÜS VAN 1902. 
271 
past bp de zonne-theorie van julius. Zoolang men het flitslicht als 
een emissie-spectrum beschouwde van de slechts dunne omkeerende laag , 
moest men , om van de groote lichtsterkte rekenschap te geven , 
aan de gassen nabij den rand der zon eene groote dichtheid toe- 
kennen, eene voorstelling, waarvan het onwaarschijnlijke steeds ge- 
voeld werd. Nu echter , volgens julius , het flitslicht in de groote 
hoofdzaak een gedeelte van het sterke photospheerlicht is , vervalt 
het bezwaar. Waar voorts in de gasmassa buiten de kritische spheer 
heftige bewegingen plaats hebben en dientengevolge groote verschil- 
len in dichtheid bestaan , daar worden door de anomale dispersie 
de optredende uitwassen en vertakkingen der lichtlijnen verklaard , 
die zich voordoen , wanneer de spectroscoop op de protuberanties ge- 
richt wordt. 
ScHMiDT vatte , aan het einde zijner verhandeling , zijne uitkomsten 
samen in de volgende drie stellingen : 
1. De zon is een onbegrensd hemellichaam; er is in ’t bijzonder 
geen grensvlak tusschen een zonnelichaam en een zonnedampkring. 
2. De rand der zonneschijf is het product van regelmatige straal- 
breking in een dampkring , welks dichtheid in het schijnbare grens- 
gebied veel kleiner is dan de dichtheid der lucht aan de oppervlakte 
der aarde. 
3. De zonnefakkels en de protuberanties zijn producten van on- 
regelmatige straalbreking. Het licht der laatste is afkomstig uit een 
gebied der zon , dat beneden de plaats van de schijnbare grens ligt. 
Combineeren wp de beide theorieën , dan is het witte zonlicht af- 
komstig uit vele, voor een deel zeer diepe lagen der zon. Dit licht 
ondergaat op zijn langen weg door den gasbol eene absorptie van 
bepaalde lichtsoorten , waardoor de donkere lijnen van fraunhofer 
ontstaan. Lichtsoorten , die onmiddellpk aan de geabsorbeerde grenzen, 
worden anomaal gedispergeerd en kunnen daardoor den schijn wekken 
afkomstig te zijn uit veel meer aan de oppervlakte gelegen lagen. 
Is tot dusver de theorie van julius onafhankelijk van , doch ge- 
steund door de theorie van schmidt, de laatste wordt eene voorwaarde 
voor de beschouwingen der eerste, waar deze de verschijnselen der 
zonnevlekken betreffen, verschijnselen derhalve, die binnen den 
schijnbaren zonnerand thuis behooren. 
Vele lijnen van fraunhofer zijn in het spectrum der vlekken 
sterk verbreed. De verbreeding kan een gevolg zijn van het ont- 
breken van verwante lichtsoorten , die bp het passeeren van de ver- 
